ทุกคนมองตามแผ่นหลังของฟู่หลินชวนที่จูงมือภรรยาและอุ้มน้องชายของภรรยาไป ต่างพากันอิจฉาไม่หยุด
ใครบ้างไม่อยากมีผู้ชายที่คอยปกป้องตัวเองและครอบครัวอย่างหนักแน่นอยู่เคียงข้าง
“แม่คะ ต่อไปแม่ช่วยหยุดพูดจาเหลวไหลได้ไหมคะ ทำแบบนี้แล้วหนูจะอยู่ในบ้านพักครอบครัวทหารได้ยังไง!”
“แล้วต่อไปก็อย่าพูดจาหยาบคายแบบนี้ต่อหน้าเสี่ยวเป่าอีกนะคะ แม่อยากให้ผู้บังคับการการเมืองเรียกหนูไปเขียนบันทึกสำนึกผิดหรือไง!”
“แล้วก็คุณด้วย!”
“ร้องไห้อะไรกัน หยุดร้องเดี๋ยวนี้ กลับบ้านไปแล้วค่อยจัดการ!”
ช่างใจกล้าขึ้นทุกวัน ถึงกับกล้าดักทำร้ายน้องชายของผู้พันฟู่ คิดว่าพ่อของตัวเองเก่งที่สุดในใต้หล้าหรือไง
แม้แต่คนตระกูลฟู่ก็ยังกล้าไปหาเรื่อง
คราวนี้ใครจะกล้าพูดจาเหลวไหลอีก คนพวกนั้นไม่มีใครยอมให้รังแกง่าย ๆ หรอก
กลับถึงบ้าน ฟู่หลินชวนวางจ้าวกั๋วเย่าลงบนเก้าอี้ ซู่ลิ่งอู๋ตักน้ำใส่อ่างมาล้างแผลให้จ้าวกั๋วเย่า
ฟู่หลินชวนหยิบยาที่มีอยู่ในบ้านออกมา แล้วทาแผลให้น้องชายภรรยา
จ้าวกั๋วเย่าเห็นพี่สาวกับพี่เขยคอยดูแลตัวเอง ใจก็เบิกบานขึ้นมาก
แต่พอนึกได้ว่าตัวเองก่อเรื่องขึ้นมา ก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง “พี่เขย ผม...”
ฟู่หลินชวนลูบหัวจ้าวกั๋วเย่าเบา ๆ “วันนี้เธอทำได้ดีมาก ต่อไปถ้าใครกล้ารังแกเธอ ก็เอาคืนไปเลย ไม่ต้องกลัว มีพี่เขยอยู่ทั้งคน”