ตอนที่ 45 บุกทุบทำลาย
“ปล่อยฉันนะ!”
เอวบางของเธอถูกแขนข้างเดียวโอบรัดไว้แน่น ซู่ลิ่งอู๋จะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจหลุดออกมาได้แม้แต่น้อย
“ลิ่งอู๋ คุณอยากระบายโทสะชั่วครู่ หรืออยากกำจัดปัญหาให้หมดสิ้นไปเลย?”
เสียงทุ้มต่ำและสุขุมดังมาจากเหนือศีรษะของซู่ลิ่งอู๋
ซู่ลิ่งอู๋ที่กำลังเดือดดาล พอได้ยินคำพูดของฟู่หลินชวนก็สงบลงทันที ไม่ดิ้นรนอีก
ใช่สิ ต่อไปเธอก็ต้องจากไปแล้ว
ถ้าเธอไม่อยู่ที่นี่ จะทำอย่างไรล่ะ?
“คุณมีวิธีเหรอ?” ซู่ลิ่งอู๋หันกลับไปคว้าแขนของฟู่หลินชวน
ฟู่หลินชวนไม่ได้ตอบรับความคาดหวังอย่างร้อนใจของซู่ลิ่งอู๋ กลับหันไปมองทางแม่ยาย
พูดไปแล้ว เรื่องนี้จะจัดการอย่างไรนั้น ส่วนใหญ่ก็ขึ้นอยู่กับท่าทีของแม่ยาย
จะอยู่ด้วยกันต่อไป หรือจะแยกทางกัน
ท่าทีแตกต่างกัน วิธีจัดการย่อมแตกต่างกันไปด้วย
ซู่ลิ่งอู๋ได้สติขึ้นมาเช่นกัน จึงหันไปมองสวีเหมยลี่
“แม่ คุณ...” ซู่ลิ่งอู๋อ้าปาก แต่ก็พูดไม่ออก
แน่นอนว่าเธออยากให้สวีเหมยลี่หย่าไปเสียเลย
ในสายตาเธอ ตระกูลจ้าวซับซ้อนเกินไป ข้างบนมีหญิงชราใจแคบ ข้างล่างก็มีลูกเลี้ยงสามคนที่ต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง
ยิ่งลูกทั้งสามของตระกูลจ้าวเติบโตขึ้น ความขัดแย้งในช่วงหลายปีมานี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ลูกชายคนโตแต่งงานและมีลูกแล้ว จิตใจมีแต่ครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเอง ส่วนลูกชายคนรองก็กำลังจะแต่งงาน สะใภ้คนใหม่กำลังจะเข้าบ้านเร็ว ๆ นี้ ลูกเลี้ยงชายทั้งสองคนยังหมายตางานของแม่เธออีกด้วย
ลูกเลี้ยงสาวอย่างจ้าวนาน่าชอบยุแยงให้คนแตกคอกัน แล้วต่อไปพอหลาน ๆ ทยอยเกิดขึ้น จะช่วยเลี้ยงเด็กหรือไม่ ก็ล้วนเป็นปัญหาทั้งนั้น
ส่วนพ่อเลี้ยงอย่างจ้าวย่งเจี๋ยก็เอาแต่ประนีประนอมกลบเกลื่อน สำหรับเขา ขอแค่ครอบครัวปรองดองกันก็พอ ไม่เคยเห็นใจความเหน็ดเหนื่อยของคนที่นอนอยู่ข้างกายเลย
ความขัดแย้งทั้งหมดพูดให้ถึงที่สุดก็เป็นเรื่องการแบ่งสรรทรัพยากรที่มีจำกัด อีกทั้งครอบครัวที่สร้างขึ้นใหม่ก็ยากจะมีใจเป็นหนึ่งเดียว เหมือนปัญหาระหว่างซู่ลิ่งอู๋กับแม่เลี้ยงของเธอในอดีต ที่ไม่มีทางประนีประนอมกันได้