บทที่ 44 ไปคิดบัญชีกับตระกูลจ้าว
“แม่ไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อยเอง อย่าตกอกตกใจไปเลย” สวีเหมยลี่มองซู่ลิ่งอู๋อย่างตำหนิ
แววตาที่พยายามปกปิดทำให้ซู่ลิ่งอู๋รู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายอย่างที่พูด จะถลอกได้อย่างไรถึงเป็นแผลแบบนี้
สวีเหมยลี่เห็นลูกเขยยืนอยู่ข้างหลังลูกสาวก็ยิ้มให้ แต่เผลอไปกระทบแผลบนใบหน้าเข้า จึงขมวดคิ้วนิดหนึ่งก่อนจะคลายออก
“หลินชวนก็มาด้วยเหรอ”
“พ่อคะ แม่คะ นี่หลินชวน หลานเขยของพวกคุณค่ะ!”
“หลินชวน มานี่สิ แม่จะแนะนำให้รู้จัก นี่คุณยายกับคุณตา นี่ลุงใหญ่กับป้าใหญ่ แล้วก็นี่ลุงรองกับป้ารอง”
“นี่ลูกพี่ลูกน้องชายคนโตกับพี่สะใภ้ของบ้านลุงใหญ่ ส่วนนี่พี่ชายรองของเธอ จนป่านนี้ก็ยังโสดอยู่เลย”
สวีเหมยลี่แนะนำคนสกุลสวีให้ฟู่หลินชวนทีละคน
“สวัสดีครับคุณยายคุณตา”
“สวัสดีครับลุงใหญ่ป้าใหญ่ ลุงรองป้ารอง พี่ใหญ่พี่สะใภ้ และพี่ชายรอง ผมชื่อฟู่หลินชวน จะเรียกหลินชวนหรือเจ้าชวนก็ได้ครับ”
ฟู่หลินชวนมองคนสกุลสวีปราดเดียวก็รู้ว่าทุกคนในบ้านนี้เป็นคนมีน้ำใจ
ฟู่หลินชวนเห็นเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนของลูกสะใภ้คนโต จึงหยอกถามว่า “นี่หลานชายของพี่ใหญ่ใช่ไหม หนูชื่ออะไรจ๊ะ”
“เสี่ยวโต้วจึ” เสียงเด็กเล็กใสแจ๋วน่ารักน่าเอ็นดู