ตอนที่ 46 ออกไปช่วยคน
ซู่ลิ่งอู๋ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของฟู่หลินชวนทั้งร่าง
ฝ่ามืออบอุ่นแข็งแรงลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ
ที่จริงฟู่หลินชวนห้ามซู่ลิ่งอู๋ได้ แต่กลัวว่าหากเธอไม่ระบายอารมณ์ด้านลบเหล่านี้ออกมา เธอจะยิ่งรู้สึกแย่กว่าเดิม เขาจึงปล่อยให้เธอทำตามใจ
มุมปากของฟู่หลินชวนโค้งขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่กล้าเชื่อว่าสักวันหนึ่งจะกลายเป็นคนแบบนี้
ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรทำเช่นนี้ แต่เขาก็ทนเห็นเธอต้องน้อยใจไม่ได้
ทุบก็ทุบไปเถอะ ใช่ว่าจะชดใช้ไม่ไหวเสียหน่อย
ยิ่งไปกว่านั้น ต้นเหตุก็อยู่ที่ตระกูลจ้าว เป็นตระกูลจ้าวที่ลงมือตบแม่ยายของเขาก่อน
“เอาละ อย่าร้องไห้แล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปหาบ้านที่เหมาะ ๆ ให้แม่ยายย้ายออกมาก่อน ที่นั่นไม่ค่อยปลอดภัย”
อย่างไรเสีย แม่ยายก็เลี้ยงเด็กอายุสิบขวบตามลำพัง หากมีใครคิดไม่ซื่อขึ้นมาจริง ๆ เธอก็ไม่มีทางต่อกรได้
สภาพแวดล้อมไม่ดี ความปลอดภัยก็ไม่มีหลักประกัน
หากไม่จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ภรรยาของเขาคงไม่มีทางสบายใจที่จะจากไปกับเขา
“ฉัน...ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองแย่มาก เอาแต่รับทุกอย่างที่แม่ให้มาโดยคิดว่าเป็นเรื่องสมควร”
“แม่ประหยัดอดออมทุกอย่างเพื่อให้เงินสินเดิมฉันห้าร้อยหยวน แต่ตัวแม่เองกลับไม่ยอมซื้อแม้แต่ผ้าเช็ดตัวสักผืนหรือแปรงสีฟันอันใหม่”
นี่คือความรักจากแม่ที่ซู่ลิ่งอู๋ไม่เคยได้รับในโลกยุคปัจจุบัน เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครรักเธอได้มากถึงขนาดนี้