บทที่ 34 คิดหมายตางานของสวีเหมยลี่
“พ่อ หนูจะแวะไปหาแม่ ให้แม่มาพรุ่งนี้นะคะ”
“ไปเถอะ ก็ควรให้แม่แกมาสักครั้ง พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของแก แม่แกไม่อยู่ได้ยังไง”
ซู่ลิ่งอู๋ถือโอกาสแวะไปดูที่ตระกูลจ้าว ว่ายังมีใครรังแกแม่ของเธออีกหรือเปล่า
ตอนนี้เธอมีเวลาพอดี จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน ไม่อย่างนั้นหลังจากไปกับฟู่หลินชวนแล้ว จะกลับมาสักครั้งก็คงไม่ง่าย
ตู้ลี่เจวียนยังอยากพูดอะไรต่อ แต่ซู่ลิ่งถังดึงแม่ไว้
“ดึงแม่ไว้ทำไม”
“แม่ อย่าไปทำให้พ่อโกรธเลย อีกหน่อยหนูกับซู่ลิ่งอู๋ก็แต่งงานออกจากบ้านกันไปแล้ว เหลือพ่อกับแม่และน้องชายอยู่กันสามคน ใช้ชีวิตสงบสุขกันแบบนี้ไม่ดีหรือไง ถ้าแม่ยังหาเรื่องอีก พ่อจะยิ่งห่างเหินกับแม่นะ”
สวีเหมยลี่เป็นแม่แท้ ๆ ของซู่ลิ่งอู๋ เธอเรียกแม่แท้ ๆ มาหา ใครก็พูดอะไรไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ตระกูลตู้มาสร้างเรื่องใหญ่คราวก่อน เธอมองออกว่าพ่อเองก็พาลโกรธแม่ไปด้วย
แววตาของซู่ลิ่งถังหม่นลง ซู่ลิ่งอู๋ต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของแม่ ต่อให้เธอรู้ความแค่ไหน ในสายตาคนอื่นก็ยังเป็นคนนอกที่ไม่มีสายเลือดเดียวกัน
“รีบแต่งออกไปให้พ้นเถอะ ฉันอึดอัดจนจะตายอยู่แล้ว!”
ตอนนี้พอตู้ลี่เจวียนเห็นซู่ลิ่งอู๋ ก็จะนึกถึงเรื่องยุ่งยากทางบ้านเดิมขึ้นมาทันที
ซู่ลิ่งอู๋ไม่รู้บทสนทนาระหว่างตู้ลี่เจวียนกับซู่ลิ่งถังสองแม่ลูก และต่อให้รู้เธอก็ไม่สนใจ
ยังไม่ทันถึงตระกูลจ้าว ก็ได้ยินเสียงโกลาหลดังมาจากข้างในแล้ว
“ฉันไม่สน พ่อต้องหาทางให้ฉันเดี๋ยวนี้ ชุนหงส์พูดไว้แล้วว่าถ้าฉันไม่มีงานทำ เธอก็จะไม่แต่งกับฉัน พ่อทนเห็นลูกชายตัวเองเป็นคนโสดไปตลอดชีวิตได้หรือไง”