บทที่ 33 ความแน่วแน่ของฟู่หลินชวน นับทรัพย์ลาภลอย
ซู่ลิ่งอู๋ยังคงอยู่ในอาการมึนงง
มองกระดาษในมือที่ดูคล้ายเกียรติบัตรสมัยประถม เธอรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
เธอผูกพันกับคนตรงหน้าแบบนี้แล้วเหรอ?
ฟู่หลินชวนเห็นซู่ลิ่งอู๋ถือสมุดใบสมรสเหม่อลอย จึงอดยิ้มออกมาไม่ได้
เขาเองก็คิดไม่ถึงว่า ชาติก่อนที่ครองตัวเป็นโสดมาตลอด ชาตินี้กลับมีจุดเปลี่ยนขึ้นมา
แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาจะดูแลเธอให้ดี
ความจริงแล้วชาติก่อนไม่ใช่ว่าไม่มีใครยอมแต่งงานกับเขา แม้เขาจะสูญเสียความสามารถในการมีบุตร เพราะยาจีนที่กินเข้าไปไม่ได้รับการระบายออกอย่างทันท่วงที จนทำให้เซลล์ต้นกำเนิดอสุจิจำนวนมากตาย แต่ชาติตระกูลของเขาก็วางอยู่ตรงนั้น
เพียงแต่เขาขี้เกียจรับมือกับคนที่เข้าหาเพื่อหวังเกาะเกี่ยว และไม่อยากให้ผู้หญิงเหล่านั้นต้องเสียช่วงวัยสาวไปเปล่า ๆ สุดท้ายผลลัพธ์ก็เหมือนกันหมด เมื่อร่วมกันเพราะผลประโยชน์ ก็ย่อมแยกจากกันเพราะผลประโยชน์ ผลประโยชน์ของคนสองคนไม่มีทางสอดคล้องกันไปตลอด
ดังนั้นเขาจึงยอมเป็นโสด ดีกว่าเริ่มต้นชีวิตแต่งงานที่ถูกกำหนดให้จบลงด้วยโศกนาฏกรรม
การที่คุณปู่คุณย่า รวมถึงพ่อแม่จากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ก็เกี่ยวข้องกับเขาอย่างมากเช่นกัน
เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลฟู่ และยังมีพี่สาวอีกสามคน คุณปู่คุณย่าและพ่อแม่จึงฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเขาโดยธรรมชาติ
เมื่อรู้ว่าเขาสูญเสียความสามารถในการมีบุตรเพราะยาจีน คุณปู่คุณย่าก็เป็นลมไป ส่วนดวงตาของแม่บวมแดงจากการร้องไห้ แม้พ่อจะไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา แต่ผมขาวที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดและกลิ่นบุหรี่ที่คลุ้งหนัก ต่างทำให้หัวใจเขาปวดร้าวราวกับถูกมีดกรีด