“คุณ...กลับมาทำไม”
ตู้ลี่เจวียนไม่คิดว่าลูกสาวเลี้ยงจะปรากฏตัวตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ฉันอยากถามมากกว่าว่าพวกคุณมาที่นี่ทำไม”
“ที่บ้านไม่มีงานทำแล้วหรือ ถึงว่างขนาดนี้!”
เธอไม่เชื่อหรอกว่าตู้ลี่เจวียนจะมาเพราะเป็นห่วงแม่ของเธอ
“เธอ!” ตู้ลี่เจวียนรู้สึกว่าซู่ลิ่งอู๋เป็นตัวซวยของเธอชัด ๆ
“เสี่ยวอู๋เอ๋อ เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ แม่ของลูกล่ะ” สีหน้าร้อนใจของซู่อู๋ไม่ได้เสแสร้ง อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นสามีภรรยากันมาถึงแปดปี แถมยังมีลูกสาวด้วยกัน เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะไม่เป็นห่วงได้อย่างไร
“พวกเรากำลังจะไปโรงพยาบาลเยี่ยมแม่ ถ้าพวกคุณจะไปก็ไปด้วยกัน ถ้าไม่ไปก็รีบกลับไปเถอะ”
บ้านหลังนี้เคยมีคนตระกูลจ้าวเข้ามาอาศัยอยู่ ซู่ลิ่งอู๋กับฟู่หลินชวนจึงไม่อยากเอาสัมภาระมาวางไว้ที่นี่อีก ไม่ปลอดภัยแล้ว
เผื่อคนตระกูลจ้าวย้อนกลับมาเล่นงานอีก แล้วกลับมาที่นี่อีกจะทำอย่างไร
“ได้ ๆ ฉันจะไปกับลูก”
ซู่อู๋หันไปมองตู้ลี่เจวียน “เธอกลับไปก่อนเถอะ!”
ตู้ลี่เจวียนเบ้ปาก “ฉันจะไปด้วย!”
ซู่ลิ่งอู๋ขมวดคิ้ว “คุณไม่ต้องไปหรอก แม่อาจไม่อยากเห็นคุณก็ได้ ถึงตอนนั้นอารมณ์ท่านจะแย่ลงเปล่า ๆ”
ถ้าตู้ลี่เจวียนไป ก็มีแต่จะทำให้แม่ของเธอหงุดหงิด สู้ไม่ต้องเห็นหน้ากันจะได้ไม่ต้องรำคาญดีกว่า
“เธอ!” ตู้ลี่เจวียนโกรธจนพูดไม่ออก
“ก็ดีเหมือนกัน กลับไปทำอาหารเถอะ เดี๋ยวเด็ก ๆ ก็ต้องกลับไปนอนที่บ้าน ทำเผื่อไว้เยอะหน่อย” ซู่อู๋กำชับตู้ลี่เจวียนอย่างไม่วางใจ ลูกสาวกับลูกเขยกลับมาแล้ว จะมัวขี้เหนียวไม่ได้