บทที่ 40 กระเป๋าสตางค์ตุงอีกแล้ว
“เหมยลี่พูดถูกแล้ว เงินสินสอดให้เสี่ยวอู๋เอ๋อเอาติดตัวไปให้หมด ตระกูลซูของเราจะให้ใครมาดูถูกไม่ได้”
“ใครมีความเห็นอะไรก็มาบอกฉันโดยตรง”
ตู้ลี่เจวียนไม่กล้าส่งเสียง พี่ชายสามีเป็นหัวหน้ากองผลิต พูดคำไหนคำนั้น ใครจะกล้าแย้ง
เด็กคนนี้นี่นะ ทุกครั้งก็มีคนคอยปกป้อง
ลุงใหญ่ซู่ได้ยินภรรยาบอกว่าแม่เฒ่าไปบ้านน้องชายคนรอง จึงรีบตามมาทันที
“แม่ เรื่องของบ้านน้องรอง แม่อย่าเข้าไปยุ่งเลย รีบกลับบ้านเถอะ” ลุงใหญ่ซู่เกลี้ยกล่อมแม่เฒ่าจนกลับไป
ถ้าตอนนั้นแม่เฒ่าไม่เข้าไปยุ่ง น้องชายคนรองอาจไม่ต้องเดินมาถึงขั้นหย่าร้างก็ได้
แม้แม่เฒ่าจะเอาแต่ใจ แต่ถึงอย่างไรก็อายุมากแล้ว อีกทั้งยังต้องพึ่งพาลูกชายคนโตให้ดูแลยามแก่ จึงได้แต่ข่มความโมโหแล้วจากไปอย่างสงบ
“พี่ใหญ่ ในบ้านนี้ฉันนับถือพี่ที่สุด หลายปีมานี้ ขอบคุณที่คอยปกป้องเสี่ยวอู๋เอ๋อมาตลอด”
สวีเหมยลี่รู้ดีว่าที่ลูกสาวอยู่ใต้ชายคาแม่เลี้ยงได้อย่างสุขสบายเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะพี่ชายสามีช่วยเหลือไม่น้อย
ซู่อู๋ก็นับว่าเป็นคนมีมโนธรรม อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นเหมือนผู้ชายบางคนที่พอมีแม่เลี้ยงแล้วก็ทำตัวเป็นพ่อเลี้ยงตามไปด้วย
เพราะอย่างนั้นเธอจึงยอมให้ลูกสาวอยู่ที่ตระกูลซู เมื่อเทียบกับการพาลูกไปใช้ชีวิตในบ้านอีกหลังและต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่นแล้ว อยู่ที่ตระกูลซูยังดีกว่า นี่จึงเป็นเหตุผลที่สวีเหมยลี่ไม่ได้พาลูกสาวไปด้วย
“พูดอะไรอย่างนั้น เสี่ยวอู๋เอ๋อเป็นลูกหลานตระกูลซู เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของฉัน ก็เหมือนลูกของฉันเองนั่นแหละ”
“เอาละ ดึกแล้ว ฉันต้องกลับแล้วนะ เสี่ยวอู๋เอ๋อ นี่แม่ให้ลูก เก็บไว้ให้ดีล่ะ”