ตอนที่ 39 ความรักคือความรู้สึกว่าติดค้างอยู่เสมอ
ทุกคนหันไปมองตู้ลี่เจวียน
ซู่อู๋ขมวดคิ้ว “ของพวกนี้ลูกเขยเอามาให้ เอาไปไว้ในห้องของเสี่ยวอู๋เอ๋อทั้งหมด ให้เธอจัดการเอง”
เขาไม่เคยคิดจะอาศัยสินสอดของลูกสาวมาทำให้ตัวเองร่ำรวย ตอนนั้นเขาทำตามใจตัวเอง หย่ากับภรรยาเพื่อจะมีลูกชาย แค่นั้นก็ทำผิดต่อเด็ก ๆ มากพอแล้ว
เขาไม่เคยคิดจะเอาสินสอดของลูกสาวมาอุดหนุนลูกชายคนเล็ก แม้เขาจะไม่มีความสามารถมากนัก แต่ก็ยังรู้จักละอายแก่ใจ ลูกที่ตัวเองให้กำเนิดก็ต้องเลี้ยงดูเอง
เขาเพียงหวังว่าลูกสาวจะเห็นแก่สายเลือด เมื่อลูกชายคนเล็กโตขึ้นและสร้างครอบครัว หากเจอเรื่องลำบากก็ขอให้ช่วยเหลือสักครั้งก็พอ อย่างอื่นเขาไม่เรียกร้องมาก
สวีเหมยลี่สีหน้าเคร่งขรึม “นี่เป็นสินสอดของลูกสาวฉัน ตู้ลี่เจวียน คุณหมายความว่ายังไง”
“ฉันรู้ว่านี่เป็นสินสอดของซู่ลิ่งอู๋ แต่เธอโตมาขนาดนี้ ไม่ได้โตมากับการดื่มลมกินทรายเสียหน่อย ลูกสาวบ้านไหนแต่งงานแล้วไม่ทิ้งเงินค่าน้ำนมไว้ให้ที่บ้านบ้าง เงินสินสอดควรเก็บไว้ที่บ้าน จะเอาไปไม่ได้ เสื้อผ้ากับรองเท้าจะเอากลับห้องไปก็ได้ แต่หมู ตั๋วอาหาร บุหรี่ เหล้า น้ำตาล ชาพวกนี้…ต้องทิ้งไว้ ตอนจัดงานเลี้ยงต้องใช้ทั้งนั้น”
ถ้าซู่ลิ่งอู๋เอาของไปหมด ไม่รู้จะเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายแค่ไหน พอถึงตอนจัดงานเลี้ยงก็จะมีของไม่พอ ต้องเสียเงินซื้อใหม่อีก
ลูกสาวสองคนของบ้านนี้กำลังจะแต่งงาน หากของมีน้อยคงดูไม่ดี ยิ่งตระกูลกู้ขี้เหนียวขนาดนั้น แทบไม่มีของมีค่าอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
ตู้ลี่เจวียนย่อมมีความคิดเห็นแก่ตัวของตัวเองอยู่แล้ว
“ตู้ลี่เจวียน คุณนี่หน้าด้านจริง ๆ ฉันเคยดื่มนมของคุณตั้งแต่เมื่อไรกัน ตอนเด็กฉันดื่มนมแม่แท้ ๆ ของฉัน ถ้าจะพูดถึงเงินค่าน้ำนม ก็ยังไม่ถึงตาคุณหรอก อยากได้เงินก็ไปขอจากลูกสาวตัวเองสิ!”