ตอนที่ 41 ทำไมคุณถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้!
“จืออวี้ ใครโทรมาเหรอ”
พอแม่เฒ่าตระกูลฟู่ได้ยินว่าลูกสะใภ้รับโทรศัพท์ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที แถมยังได้ยินว่าพูดถึงหลานชายคนเล็กด้วย
“แม่คะ เจ้าชวนเขา...”
ตอนนี้ในหัวของเสิ่นจืออวี้ยุ่งเหยิงไปหมด เธอถูกข่าวจากพี่ชายทำเอามึนงงไปแล้ว
หลายปีมานี้ลูกชายไม่เคยหาคู่ แนะนำผู้หญิงให้ตั้งมากมาย เขาก็ไม่เคยสนใจ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงแต่งงานขึ้นมา แถมยังไม่บอกที่บ้านสักคำ
ฝ่ายหญิงเป็นครอบครัวแบบไหนกันนะ
นิสัยใจคอหรือหน้าตาเป็นอย่างไร ที่บ้านไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง
“เจ้าชวนเป็นอะไรไป”
“บาดเจ็บอีกแล้วหรือเปล่า!”
“ตอนนั้นฉันพูดว่าอย่างไร ไม่ควรปล่อยให้เด็กไปเป็นทหารเลย สองพ่อลูกนี่ดึงดันจะส่งหลานฉันไปอยู่กองทัพให้ได้ ทั้งหมดเป็นความผิดของตาแก่นั่น!”
คุณย่าตระกูลฟู่ร้อนใจเหมือนมดบนกระทะร้อน เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องรับแขก
“ยายแก่ เธอหวังให้ฉันตายขนาดนั้นเลยหรือไง!” ปู่ตระกูลฟู่เพิ่งกลับจากเดินเล่น ก็ได้ยินยายแก่พูดถึงตัวเองพอดี
นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกล่ะ
“แม่คะ เจ้าชวนไม่ได้บาดเจ็บค่ะ เขา...”
“ตกลงเป็นอะไรกันแน่ ดูสิ เธอตกใจไปหมดแล้ว ขอแค่เจ้าตัวไม่เป็นอะไร เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญ”
ปู่ฟู่เป็นเสาหลักของตระกูลฟู่ จิตใจหนักแน่นมาโดยตลอด อายุปูนนี้แล้ว มีคลื่นลมลูกใหญ่แบบไหนบ้างที่ไม่เคยผ่านมาก่อน
“เขาแต่งงานแล้วค่ะ!”
“จดทะเบียนกันเรียบร้อยแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะพาคนกลับบ้าน”
“พวกคุณว่าเด็กคนนี้น่าโมโหไหมล่ะ!”
เสิ่นจืออวี้ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา พลางนวดขมับ เห็นได้ชัดว่าเรื่องของลูกชายทำเอาเธอสะเทือนใจไม่น้อย