“นี่ไม่ใช่จี้ชุนเยี่ยนหรือ?”
“ใช่แล้ว เธอมาที่นี่ทำไมล่ะ?”
“พวกคุณไม่รู้สินะ จี้ชุนเยี่ยนคนนี้ไม่รู้เป็นอะไร จู่ ๆ ก็มีตุ่มขึ้นเต็มหน้า เรียงกันถี่ยิบ น่ากลัวมาก ได้ยินว่ารักษามานานก็ไม่หาย เลยไปให้ภรรยาผู้พันฟู่รักษา”
“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
“แล้วตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง?”
“ใครจะรู้ว่าพวกเธอสองคนเป็นอะไรกันแน่ ไม่รู้ว่ารักษาไม่หายจริง ๆ หรือจี้ชุนเยี่ยนจงใจหาเรื่อง อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้เธอก็ชอบผู้พันฟู่มาตลอดไม่ใช่หรือ?”
จี้ชุนเยี่ยนได้ยินคนในบ้านพักครอบครัวทหารพูดคุยกัน สีหน้าก็ยิ่งย่ำแย่ลง เธอทุบประตูใหญ่เสียงดัง
“ซู่ลิ่งอู๋ ออกมาเดี๋ยวนี้!”
“จี้ชุนเยี่ยน เธอจะก่อเรื่องอะไรอีก กินยาหมดหรือยัง ถึงได้มาหาเรื่องกัน!”
ซู่ลิ่งอู๋เดินออกมา ฟู่หลินชวนกลัวว่าจี้ชุนเยี่ยนจะทำร้ายภรรยา จึงเดินตามออกมาด้วย แล้วดึงเธอเข้ามาปกป้องไว้ในอ้อมแขน
เมื่อเห็นฟู่หลินชวนปกป้องซู่ลิ่งอู๋เช่นนั้น จี้ชุนเยี่ยนก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ น้ำตาเกือบไหลออกมา
“ดูสิ เธอทำหน้าฉันจนเป็นแบบนี้ ยัยตัวก่อเรื่อง!”
จี้ชุนเยี่ยนถอดผ้าพันคอที่คลุมใบหน้าออก ตุ่มบนหน้าไม่เพียงไม่ดีขึ้น แต่กลับยิ่งรุนแรงกว่าเดิม ใบหน้าแดงคล้ำเป็นปื้น แถมยังมีหนองซึมออกมา บางจุดตกสะเก็ด ดูน่ากลัวมาก ใครเห็นก็ต้องคิดว่าใบหน้านี้คงพังไปแล้ว ต่อไปอาจเสียโฉม
เมื่อเห็นสภาพใบหน้าของจี้ชุนเยี่ยน สีหน้าของซู่ลิ่งอู๋ก็ไม่มีแววดูเรื่องสนุกอีกต่อไป สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที “ไม่ถูกต้อง!”
“เธอกินยามากี่วันแล้ว ใบหน้าไม่น่าจะเป็นแบบนี้นี่”
จี้ชุนเยี่ยนมองซู่ลิ่งอู๋ด้วยความเกลียดชัง “ซู่ลิ่งอู๋ เธอเกินไปแล้ว! ฉันอุตส่าห์เชื่อใจเธอ ยอมให้เธอรักษาหน้าให้ แต่เธอกลับใช้เรื่องส่วนตัวมาแก้แค้น เธอคิดจะทำลายฉันให้สิ้นซาก!”