สวีเหมยลี่ตาไวมือเร็ว พุ่งเข้าไปคว้าตัวอีกฝ่ายกลับมาได้ทันควัน
“คุณยังไม่ได้ให้บัตรอาบน้ำฉัน”
“คุณ...”
อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าสวีเหมยลี่จะจับได้ เพราะวิธีนี้เธอใช้มาแล้วตั้งหลายครั้ง
ตอนคนเยอะ ๆ ก็เดินตามคนส่วนใหญ่ไป ทำท่าเหมือนยื่นบัตรให้ แล้วแกล้งทำท่าหนึ่งที จากนั้นก็ฉวยโอกาสหนีบบัตรอาบน้ำไว้แล้วเดินเข้าไป
บัตรอาบน้ำมีจำนวนจำกัด ครอบครัวทหารได้มาแค่สี่ใบ หากต้องการมากกว่านั้นก็ต้องซื้อเอง ใบละแปดเฟิน
บ้านที่มีคนเยอะย่อมมีบัตรไม่พอใช้อยู่แล้ว อย่างฟู่หลินชวนเป็นทหาร อาบน้ำไม่ต้องเสียเงิน ส่วนซู่ลิ่งอู๋ในฐานะครอบครัวทหารได้บัตรอาบน้ำสี่ใบ ขณะที่สวีเหมยลี่กับจ้าวกั๋วเย่าไม่มีโควตา ต้องซื้อเองเท่านั้น
“คุณ... คุณตาไม่ดีหรือไง ฉันไม่ได้ให้คุณไปแล้วหรือ!”
“คุณไม่ได้ให้จริง ๆ คนที่ให้แล้วฉันเห็นชัดเจนทุกคน อย่าคิดว่าหลอกฉันแล้วฉันจะหลงกลนะ คิดว่าฉันเป็นคนใหม่แล้วจะแกล้งกันได้หรือไง!”
สวีเหมยลี่รู้ดีว่าเธอเพิ่งมาใหม่ คงมีคนไม่น้อยที่อยากดูเธอขายหน้า หรือไม่ก็ฉวยโอกาสหนีค่าบัตรเพราะคิดว่าเธอไม่รู้จักพวกเขา
งานนี้ได้มายาก เธอไม่อยากให้ใครจับผิดได้ ถึงตอนนั้นลูกสาวกับลูกเขยจะต้องพลอยเดือดร้อนเพราะเธอ
“สวีเหมยลี่ อย่ามาหาเรื่องไร้สาระ!”
เมื่อเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตัวเอง หญิงคนนั้นก็ร้อนรนจนหน้าแดงด้วยความอับอาย
“ฉันหาเรื่องไร้สาระงั้นหรือ?”
สวีเหมยลี่คว้ามืออีกฝ่ายไว้ แล้วดึงบัตรอาบน้ำที่ยังซ่อนไว้ในฝ่ามือออกมา “ทุกคนดูสิ นี่อะไร?”