“ผู้พันฟู่ คราวนี้ซื้ออะไรมาให้เมียอีกล่ะ”
“ผู้พันฟู่ฐานะดีจริง ๆ นะเนี่ย คราวนี้ใช้เงินไปตั้งเท่าไรแล้วล่ะ”
ทุกคนชะเง้อมองกันคอยืด อยากรู้ว่าซื้ออะไรมาบ้าง
“ไม่ได้ซื้ออะไรหรอก เป็นของที่ใช้ในบ้านทั้งนั้น”
ฟู่หลินชวนตอบเรียบ ๆ แล้วเริ่มขนของ
คนจากฝ่ายส่งกำลังบำรุงสองคนช่วยฟู่หลินชวนขนของด้วย มีทั้งปูนซีเมนต์ ทราย อิฐแดงอีกหลายก้อน กระเบื้องลนไม้ผนึกซีเมนต์ห้าแผ่น และวัสดุประกอบอีกไม่น้อย
ฟู่หลินชวนยกห่อสัมภาระสองห่อกับจักรเย็บผ้าเข้าไปในบ้านก่อน
“เมีย แม่ กั๋วเย่า พวกคุณเข้าไปในบ้านก่อนเถอะ ที่เหลือเดี๋ยวผมจัดการเอง”
“เห็นหรือยัง ห่อใหญ่ตั้งสองห่อ น่าจะเป็นของที่บ้านสามีส่งมาให้สินะ โธ่เอ๊ย เมียผู้พันฟู่ช่างโชคดีจริง ๆ บ้านสามีรักเธอขนาดนี้”
“นั่นสิ ตั้งแต่เมื่อไรที่เคยเห็นตระกูลฟู่ส่งของมาให้เยอะขนาดนี้”
“ก็บ้านเขาฐานะดีนี่ ของตั้งมากมายขนาดนี้ต้องใช้ทั้งเงินทั้งคูปองเท่าไรล่ะ”
“เอ ว่าแต่พวกคุณคิดว่าตระกูลฟู่ส่งอะไรมาให้ลูกสะใภ้บ้าง”
ทุกคนคันยุบยิบใจเหมือนถูกเกา อยากรู้เหลือเกินว่าตระกูลฟู่ส่งอะไรมาบ้าง
“ดูสิ ของสีขาว ๆ ที่ผู้พันฟู่กำลังยกอยู่นั่นคืออะไร ทำไมขาวสะอาดขนาดนั้น หรือว่าจะเอาไว้ในครัว”
“ไม่น่าใช่นะ อ่างล้างน้ำเล็กขนาดนั้นจะเอาไปทำอะไรได้”
เมียผู้กองจี้กลอกตามองคนพวกนี้อย่างเอือมระอา พวกโง่เอ๊ย
“นั่นคือชักโครกคราก ผู้พันฟู่จะทำส้วมใหม่ให้เมียต่างหาก”
“อะไรนะ”
“นั่นมัน...เอาไว้ถ่ายอุจจาระเหรอ”
“ของดีขนาดนี้จะเอาไปไว้ในส้วมทำไม ไม่เปลืองเปล่า ๆ หรือไง ฉันว่าเอามาทำอ่างล้างหน้ายังจะเหมาะกว่า ขาวละเอียดขนาดนั้น”