“เอาชิ้นนี้กับชิ้นนี้ด้วยค่ะ รบกวนออกใบเสร็จให้หน่อย ฉันเอาทั้งสองชิ้น”
ซู่ลิ่งอู๋บอกพนักงานขายตรง ๆ ให้ออกใบเสร็จให้ จากนั้นก็ถือเงินกับคูปองไปจ่ายเงิน
นี่เป็นครั้งแรกที่จี้ชุนเยี่ยนถูกหักหน้าแบบนี้ เธอจ้องซู่ลิ่งอู๋เขม็ง ราวกับจะจ้องแผ่นหลังอีกฝ่ายให้เป็นรู
ซู่ลิ่งอู๋เหลือบมองเธอ ก่อนจะพาสวีเหมยลี่กับจ้าวกั๋วเย่าเดินออกมา “แม่ เราไปดูทางโน้นกันเถอะ”
ซื้อเสื้อผ้าสองชิ้น ชิ้นหนึ่งให้สวีเหมยลี่ อีกชิ้นให้ฟู่หลินชวน
จากนั้นเธอก็จูงสวีเหมยลี่ไปยังแผนกเสื้อผ้าเด็ก เลือกเสื้อผ้าครบชุดให้จ้าวกั๋วเย่าอีกหนึ่งชุด
“ภรรยา ซื้อเสร็จหรือยัง”
ฟู่หลินชวนจัดการทุกอย่างเรียบร้อยอย่างราบรื่น ขนของขึ้นรถหมดแล้วจึงเดินมาหาภรรยา
“ทางคุณจัดการเสร็จหมดแล้วสินะ พอดีเลย พวกเราก็ซื้อเสร็จแล้ว กลับกันได้แล้ว”
ซู่ลิ่งอู๋เดินเข้าไปคล้องแขนฟู่หลินชวน เขารับของทั้งหมดจากมือภรรยาไปถือ “งั้นเรากลับบ้านกัน”
“มีข่าวดีจะบอก เพื่อนร่วมงานในกองทัพช่วยหาชักโครกครากเซรามิกมาให้ฉันอันหนึ่ง แต่มีตำหนิอยู่นิดหน่อย มุมหนึ่งบิ่นไปเล็กน้อย แต่ไม่กระทบกับการใช้งาน”
“จริงเหรอ!”
ชักโครกครากเซรามิก!
ซู่ลิ่งอู๋ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
“ไม่เป็นไรหรอก มีตำหนิก็ไม่กลัว ขอแค่ใช้งานได้ก็พอแล้ว!”
ถ้าไม่มีตำหนินี้ ก็คงไม่ถึงคราวพวกเขาได้มา ชักโครกครากแบบนี้ในยุคนี้เป็นของคุมปริมาณ มีแต่หน่วยงานราชการเท่านั้นที่ใช้ได้ ได้มาแบบนี้ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาดแล้ว