บทที่ 38 สินสอดอันน่าตกตะลึง
“นี่มัน……”
ซู่อู๋กับสวีเหมยลี่เห็นข้าวของหลากหลายที่วางจนเต็มโต๊ะ ส่วนบนพื้นก็มีของวางเต็มไปหมด ทั้งสองคนถึงกับตะลึง ของพวกนี้จะมีมูลค่าเท่าไรกันนะ
“พ่อ แม่ ถึงผมกับซู่ลิ่งอู๋จะจดทะเบียนสมรสกันแล้ว แต่พิธีการที่ควรมี เราก็ยังต้องทำให้ครบครับ”
แค่เนื้อสัตว์ไหว้ญาติฝ่ายหญิง ฟู่หลินชวนก็เตรียมมาให้ถึงสิบชั่งแล้ว มากพอจะเอาชนะคนทั้งสิบลี้แปดหมู่บ้านได้เลย
เหล้าขาวหนึ่งลัง บุหรี่สองคอตตอน ขนมชั้นดีใส่กล่องเหล็ก ลูกกวาดกับชาอย่างละสองกล่อง
“ก่อนหน้านี้พ่อก็พูดไว้แล้วว่าเราจะตามค่ายไปพำนัก ของสามอย่างหมุนหนึ่งอย่างส่งเสียงค่อยไปซื้อที่โน่นก็ได้ ทางนี้ไม่ต้องเตรียมของแล้ว เปลี่ยนเป็นเงินกับบัตรสิทธิ์ทั้งหมด นี่เงินหนึ่งพันหยวนกับบัตรสิทธิ์ เอาไว้ซื้อเฟอร์นิเจอร์กับของใช้ในงานแต่งครับ”
ทั้งหมดบรรจุอยู่ในซองใบเดียว
จากนั้นฟู่หลินชวนก็หยิบซองอีกใบออกมา “ห้าร้อยหยวนนี้เป็นเงินสินสอด แล้วก็มีตั๋วอาหารอีกห้าสิบชั่งครับ”
“ทางนี้เป็นเสื้อผ้าสำเร็จรูปสี่ชุด รองเท้าหนังสองคู่ ถุงเท้าสิบคู่ ครีมบ่ายเช่อหลิง กระจกกับหวีไม้ครบชุดครับ”
“ทางโน้นเป็นบุหรี่ เหล้า ลูกกวาด ชา ขนม แล้วก็เนื้อสัตว์ไหว้ญาติฝ่ายหญิงครับ”
“แล้วก็ชิ้นนี้ครับ” ฟู่หลินชวนล้วงกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ จากอกเสื้อ แล้วยื่นให้ซู่ลิ่งอู๋
ซู่ลิ่งอู๋ยิ้มรับมา เป็นนาฬิกาข้อมือ!
เปิดดูแล้วก็พบว่าเป็นยี่ห้อเหมยฮวาเสียด้วย
ซู่ลิ่งอู๋ยิ้มกว้างกว่าเดิม แล้วยื่นมือออกไป “ช่วยใส่ให้ฉันหน่อย!”