“หลินเชียนเชียน คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันไป?”
ซู่ลิ่งอู๋สะบัดมือหลินเชียนเชียนออก ร่างของหลินเชียนเชียนเซไปมาเล็กน้อย
“คุณ...”
“ได้ยินมาว่าคุณมียาดีอยู่ในมือ ขายให้ฉันสิ!”
หลินเชียนเชียนก็ไม่อยากเสียเงินให้ซู่ลิ่งอู๋ฟรี ๆ แต่ช่วงนี้สุขภาพของปู่ทรุดลงกะทันหัน ตระกูลหลินกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย หากไม่มีปู่คอยประคับประคอง พ่อของเธอคนเดียวคงรับมือไม่ไหว
ทั้งหมดเป็นความผิดของซู่ลิ่งอู๋ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเข้ามาขวาง ถ้าเธอได้แต่งงานกับฟู่หลินชวน ตระกูลฟู่ก็คงไม่ปล่อยให้ตระกูลหลินลำบากแน่
ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฟู่กับตระกูลหลินย่ำแย่ลงกว่าแต่ก่อนมาก ทั้งหมดเป็นเพราะซู่ลิ่งอู๋
ซู่ลิ่งอู๋อดหัวเราะเยาะไม่ได้ “หึ!”
“หลินเชียนเชียน สมองคุณมีปัญหาหรือเปล่า เอาเรื่องที่ฉันมียาหรือไม่มียาไว้ก่อน ฉันขอถามหน่อย ด้วยท่าทีแบบนี้ที่มาขอร้องคนอื่น คุณมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะยอมขายยาให้คุณ?”
“คุณคิดหรือว่าแค่ฉันเป็นหญิงบ้านนา ส่วนคุณเป็นคุณหนูจากในเมือง คุณยอมลดตัวมาซื้อยาจากฉัน แล้วฉันก็ต้องยิ้มแฉ่งขายให้คุณ?”
“ฉันบอกไว้เลยว่าคุณคิดมากไป ยาของฉันไม่ใช่ใครก็ซื้อได้!”
หลินเชียนเชียนสมองมีปัญหา แต่สมองของเธอยังดีอยู่ ถึงแม้ผู้อาวุโสตระกูลหลินจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับปู่ตระกูลฟู่ แต่เธอไม่ไว้ใจคนอื่น ๆ ในตระกูลหลิน
โดยเฉพาะหลินเชียนเชียนกับแม่ของเธอ เธอไม่มีทางยื่นหลักฐานให้คนพวกนั้นถึงมือเอง ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่มีเรื่องวุ่นวายมากมาย หากเธอขายยาให้หลินเชียนเชียนไป วันนี้ขายให้ พรุ่งนี้อีกฝ่ายก็เอาเธอไปร้องเรียนได้
ยาหนึ่งเม็ดราคาแปดร้อยหยวน ถ้าพวกเธอไม่นำเรื่องนี้ไปเล่นงานเธอก็คงแปลกแล้ว
“คุณ!”
“คุณมีอะไรดีนักหนา แค่เรียนมาได้ไม่นาน ความรู้ก็ไม่เต็มกะลา ทำตัวอวดเก่งเหมือนรู้ทุกอย่าง คิดจริง ๆ หรือว่าตัวเองเป็นคนสำคัญอะไรนักหนา ทุกคนก็แค่เห็นแก่หน้าตระกูลฟู่ ถึงไว้หน้าคุณอยู่บ้าง แกล้งชมว่าคุณมีฝีมือแพทย์ดีเท่านั้น คุณกลับคิดว่าเป็นเรื่องจริงไปเสียได้!”