“จืออวี้ มาช่วยฉันถือของหน่อย!” คุณยายผู้เป็นย่าหิ้วของพะรุงพะรังกลับมา
“แม่ กลับมาแล้วเหรอคะ!” เสิ่นจืออวี้รีบออกไปรับคุณยาย
“ย่าคะ” ฟู่ชูเยาเห็นคุณย่าก็ทักทายอย่างเรียบร้อย
“ชูเยากลับมาแล้วสินะ” คุณยายผู้เป็นย่ามองหลานสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า แค่เห็นก็รู้ว่าหลานสาวคงถูกทางบ้านสามีรังแกมาอีกแล้ว
“คราวนี้มีเรื่องอะไรอีกล่ะ”
หลานสาวคนโตกับคนรองต่างก็ประคับประคองครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเองได้ดี มีแต่หลานสาวคนเล็กนี่แหละ ตอนนั้นดึงดันจะคบหาคู่รักด้วยตัวเอง แถมยังเลือกคนที่เป็นหายนะของตัวเองได้อย่างแม่นยำ แต่งงานไปแล้วก็ไม่เคยมีวันสงบสุข
“ย่า...ฮือ...”
ฟู่ชูเยาได้ยินคำพูดของคุณย่าก็ร้องไห้ขึ้นมาทันที
“เธอ...เบาเสียงหน่อยสิ ลิ่งอู๋ยังนอนอยู่ เดี๋ยวจะปลุกเขาเอา”
เสียงร้องไห้ของลูกสาวดังก้องไปทั่วบ้าน เสิ่นจืออวี้รู้ว่าลูกสาวกับลูกสะใภ้เข้ากันไม่ค่อยได้ จึงกลัวว่าทั้งคู่จะทะเลาะกัน
ฟู่ชูเยาได้ยินว่าแม่แท้ ๆ ของตัวเองถึงกับไม่ยอมให้เธอร้องไห้เพราะเห็นแก่ลูกสะใภ้ ก็ยิ่งร้องไห้เสียงดังขึ้น “ฮือ...”
“หลานสะใภ้ของฉันกลับมาถึงบ้านแล้วเหรอ!” ย่าตระกูลฟู่ได้ยินว่าซู่ลิ่งอู๋กลับมาแล้วก็รู้สึกดีใจมาก
“ค่ะ กลับมาถึงก็หิวมาก พอกินอะไรเสร็จก็ขึ้นไปนอนเลย เดินทางมาตั้งไกล เด็กคนนี้คงเหนื่อยน่าดู”
“พวกคุณ...พวกคุณไม่เห็นห่วงฉันเลย ห่วงแต่ซู่ลิ่งอู๋ ฉันยังเป็นลูกสาวกับหลานสาวของพวกคุณอยู่หรือเปล่า!”