"เด็กคนนี้ ทำไมเพิ่งตื่น!"
"ให้ทุกท่านขำเล่นนะคะ นี่คือลูกสาวคนโตของฉัน"
"ข้าวอยู่ในหม้อ ไปกินเองเถอะ ทางนี้กำลังต้อนรับแขกอยู่" มีเพียงซู่อู๋พ่อแท้ๆ ที่ยังนึกถึงลูกสาวไว้ให้กินข้าว
ตู้ลี่เจวียนยุ่งจนลืมซู่ลิ่งอู๋ไปแล้ว ตอนนี้เริ่มรู้สึกเสียดายที่ปล่อยให้ซู่ลิ่งอู๋ออกหน้ามากเกินไป
กู้เฉินโจวปรับสภาพจิตใจตัวเองได้แล้ว ตัดสินใจจะแต่งซู่ลิ่งถังเป็นเมีย แล้วใช้ชีวิตที่ดีต่อไป
แต่พอเห็นซู่ลิ่งอู๋ปรากฏตัวตรงหน้าอย่างงดงาม หัวใจเขาก็ยังกระเพื่อมเป็นระลอก
การพบปะระหว่างคนกับคน ย่อมเป็นประสาทสัมผัสทางการมองเห็นที่รับข้อมูลก่อนเสมอ ต่อจากนั้นจึงมีการพูดคุยและใช้ชีวิตร่วมกัน แล้วค่อยๆ เข้าใจอีกฝ่ายในระดับที่ลึกซึ้งขึ้น
หน้าตา เป็นกุญแจดอกแรกเสมอ
ถ้าเอาซู่ลิ่งอู๋กับซู่ลิ่งถังวางไว้ด้วยกัน ยากมากที่จะดึงความสนใจไปที่ซู่ลิ่งถัง
ถึงซู่ลิ่งถังจะไม่ได้ขี้เหร่ ถือว่าเป็นสาวงามคนหนึ่งก็ว่าได้ เพราะในวัยสิบแปดปีแบบนี้ยังไงก็ไม่แย่เกินไป
แต่ความงามของซู่ลิ่งอู๋ช่างเกินจะต้านทาน รวมเอาพันธุกรรมที่ดีที่สุดของตระกูลมาไว้ ความงามนั้นช่างเฉิดฉาย เปรียบได้กับดอกโบตั๋นกับดอกไม้ไร้ค่าในท้องทุ่ง พอเทียบกันแล้วช่างเป็นการฟาดฟันอย่างชนิดที่ฟัดกันไม่ติด
"โอ้ย ลูกสาวตระกูลซู่ช่างงามคนแล้วคนเล่า ลูกสาวคนโตของพวกเธอมีคนหรือยัง ถ้ายังไม่มีคนดูตัว ก็ยกให้ฉันจัดการด้วยเลย ฉันจะหาคู่ที่ดีให้เด็กคนนี้เอง"
ขนาดแม่สื่อเห็นซู่ลิ่งอู๋ยังอดชมไม่ไหว
ต้องมีหนุ่มๆ กี่คนที่ต้องหลงใหล
ความจริงก็เป็นแบบนั้น ซู่ลิ่งอู๋เพราะความงามทำให้ได้สิทธิพิเศษไม่น้อย
ตั้งแต่เด็กก็หน้าตาดี พอโตหน่อยก็ทำให้เด็กผู้ชายในหมู่บ้านทะเลาะกัน เพื่อชนะแล้วจะได้เล่นขายของเป็นเจ้าบ่าวของซู่ลิ่งอู๋