บทที่ 28 ยี่สิบ สองร้อย
คุณนายกู้เห็นซู่ลิ่งอู๋ใช้ถ้อยคำไม่กี่ประโยคก็ทำให้ลูกชายของตัวเองต้องจ่ายสินสอดเพิ่มอีกหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน ก็แค้นจนฟันแทบขบกัน
ตู้ลี่เจวียนแอบดีใจอยู่ในใจ เธอกลัวว่าจะทำให้ตระกูลกู้ขุ่นเคือง ทั้งเสียดายว่าที่ลูกเขยดี ๆ อย่างกู้เฉินโจว และยังรู้สึกว่าสินสอดน้อยเกินไปจนเสียหน้า พอซู่ลิ่งอู๋ออกหน้าให้ เธอจึงโล่งอกขึ้นมา
“ตระกูลซูแต่งลูกสาวออกเรือน ถึงจะเทียบกับคนระดับแนวหน้าไม่ได้ แต่ก็ให้ต่ำเกินไปไม่ได้เหมือนกัน ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป พวกคุณก็คงเสียหน้าเหมือนกัน แต่ไม่ต้องห่วง เงินสินสอดเราจะไม่เก็บไว้แม้แต่หยวนเดียว ให้เด็กทั้งสองคนเอาไปใช้สร้างครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเอง”
ตู้ลี่เจวียนเองก็พูดจาไพเราะเป็นเหมือนกัน
พอคนอื่นกลับไปแล้ว เธอก็บอกลูกสาวว่าเงินสินสอดต้องเก็บไว้กับตัวให้ดี ห้ามเอาไปใช้เด็ดขาด
“โธ่ คุณแม่สามีพูดถูกแล้ว พ่อแม่ทุกคนก็หวังให้ทั้งคู่สร้างครอบครัวเล็ก ๆ ให้ดี ฉันเองก็คิดมากไป ถึงจะดูเหมือนได้เงินไม่มาก แต่หลังแต่งงานเสี่ยวถังเป็นคนดูแลเงินก็เหมือนกัน เงินก็ยังอยู่ในครอบครัวเดียวกัน จะไปคิดเล็กคิดน้อยทำไม”
“แต่หกสิบหยวนก็ทำให้เสี่ยวถังเสียเปรียบจริง ๆ เรื่องสินสอด ทางเราจะให้เพิ่มอีกหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน”
คุณนายกู้ไม่ได้พูดอะไรต่อ
“คุณป้า หนูเข้าใจค่ะ ขอแค่หนูกับพี่เฉินโจวร่วมแรงร่วมใจกันใช้ชีวิตให้ดี อนาคตก็ต้องไม่แย่แน่นอน”
ไม่รู้ว่าซู่ลิ่งถังพูดกับตัวเอง หรือพูดกับซู่ลิ่งอู๋กันแน่
ซู่ลิ่งอู๋ยักไหล่ ต่างคนต่างมีวาสนาของตัวเอง สินะว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับกรรมของคนอื่นเลย ไม่มีใครเห็นคุณค่าสักคน