ตอนที่ 48 คุณเป็นฝ่ายมายั่วยวนฉันก่อน
“ในสายตาคุณ ฉันเป็นคนใจแคบขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ใบหน้าสวยหวานขยับไปมาอยู่ในอ้อมกอดของฟู่หลินชวน “ไม่ใช่ค่ะ”
“คุณใจกว้างมาก!”
เขาให้เงินเธอตั้งเยอะ ตอนเจอกันที่อำเภอครั้งนั้นก็ให้เงินเธอห้าสิบหยวน แถมยังมีบัตรสิทธิ์อีกหลายใบ ต่อมาพอได้เจอกันอีก เขาก็ให้เงินเธออีกห้าสิบหยวน พร้อมบัตรสิทธิ์ระดับสูงสารพัดชนิด
ตอนมาสู่ขอ สินสอดทั้งหมดรวมกันก็เกินสองพันหยวนแล้ว
เงินสองพันหยวนในยุคนี้มีค่าขนาดไหนกัน? เงินเดือนคนงานทั่วไปยังได้แค่สามสิบกว่าหยวน สองพันหยวน ต่อให้ไม่กินไม่ใช้ก็ต้องเก็บห้าหกปีถึงจะได้
ถ้าคิดเป็นค่าแรงในยุคปัจจุบัน โดยคำนวณจากเงินเดือนเดือนละห้าพันหยวน เงินสองพันหยวนก็เท่ากับสามแสนหกหมื่นหยวนในตอนนี้
“ถือว่าคุณยังมีมโนธรรมอยู่บ้าง!”
ฟู่หลินชวนลูบเส้นผมนุ่มสลวยในอ้อมแขน สัมผัสลื่นมือเป็นพิเศษจนทำให้ติดใจ
“ในเมื่อให้เงินคุณไปแล้ว คุณก็จัดการได้ตามใจ ฉันไม่มีความเห็นอะไรทั้งนั้น”
“ต่อไปเงินของบ้านเรา ให้คุณเป็นคนดูแลทั้งหมด”
“ที่ฉันชอบคุณ เพราะฉันได้รู้จักคุณอีกด้านหนึ่ง ทุกด้านของคุณล้วนทำให้ฉันหลงใหล”
“เมื่อไรสายตาของคุณจะหันมามองฉันบ้างสักครั้ง”
ฟู่หลินชวนพบว่าซู่ลิ่งอู๋เป็นคนที่มีโลกภายในจิตใจอุดมสมบูรณ์มาก ทั้งเป็นอิสระและพึ่งพาตัวเองได้ เธอมักมีเรื่องให้ทำอยู่เสมอ ไม่ได้ทุ่มความสนใจทั้งหมดไปที่คนรักเพียงคนเดียว
คุณสมบัติแบบนี้ในแถบนี้พบเห็นได้น้อยมาก
แม้แต่เขาที่มีชีวิตมาถึงแปดสิบกว่าปี พบเจอผู้คนมาหลากหลาย ก็ยังแทบไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบเธอ