บทที่ 47 ทุกครั้งก็ทำให้เขารู้จักเธอมากขึ้น
แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นซู่ลิ่งอู๋มีท่าทีร้อนใจ ฟู่หลินชวนก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาหมุนรถกลับมาแล้วให้ทั้งสองคนขึ้นรถ
“คุณนั่งข้างหน้า ให้เขานั่งข้างหลัง”
“รีบขึ้นมาเร็ว พวกคุณไม่ได้กำลังรีบกันอยู่หรือไง!”
ฟู่หลินชวนเห็นซู่ลิ่งอู๋ชะงักไปครู่หนึ่ง จึงโบกมือเร่งให้เธอขึ้นรถ
“อ๋อ ได้!”
“ซุนต้าเป่า นายไปนั่งข้างหลัง”
พูดจบ ซู่ลิ่งอู๋ก็เดินไปที่หน้ารถ กำลังคิดว่าจะขึ้นไปอย่างไรให้ไม่กระอักกระอ่วน ฟู่หลินชวนก็อุ้มเธอขึ้นมาแล้ววางลงบนรถอย่างนุ่มนวล
ซุนต้าเป่าเห็นซู่ลิ่งอู๋ขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ก็รีบก้าวขาขึ้นไปนั่งด้านหลัง
ฟู่หลินชวนปั่นจักรยานโดยมีคนซ้อนสองคน แต่ก็ยังทรงตัวได้อย่างมั่นคง ไม่โคลงเคลงแม้แต่น้อย
ซู่ลิ่งอู๋ถูกฟู่หลินชวนโอบไว้ในอ้อมแขนทั้งตัว รู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม
ซู่ลิ่งอู๋ที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกหวาดกลัวค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เธอเอียงหน้าเล็กน้อยมองฟู่หลินชวน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ทันรู้ตัว
รถแล่นไปอย่างมั่นคงและรวดเร็ว โดยมีซุนต้าเป่าคอยบอกทาง ไม่นานทุกคนก็มาถึงบ้านตระกูลเฉิน
“พี่หยาง ดูสิว่าผมพาใครมาด้วย!” ซุนต้าเป่าลงจากรถแล้ววิ่งพรวดเข้าไปในบ้านตระกูลเฉิน
“ต้าเป่า แกไปไหนมา?”
“พวกพี่ดูสิ พี่ซู่มาแล้ว!”
เว่ยตงกับต้าเชิ่งเห็นซู่ลิ่งอู๋ที่เดินตามมาข้างหลัง ก็พากันตกตะลึง
เจ้าเด็กนี่ ไปตามเธอมาได้ยังไงกัน
พอเห็นฟู่หลินชวนที่เดินตามหลังซู่ลิ่งอู๋ ทั้งคู่ก็หดคอด้วยความกลัว คราวก่อนพวกเขาทำให้ซู่ลิ่งอู๋เกือบถูกหญิงสายลับฆ่าตาย
“สวัสดีครับพี่ซู่ เอ่อ... สวัสดีครับพี่เขย”