บทที่ 43 ความจริงใจของคนสองคน
“ซู่ลิ่งอู๋ เรื่องแต่งงาน ฉันจริงจังนะ”
“ในเมื่อเราสองคนได้มาอยู่ด้วยกัน นี่ก็คือพรหมลิขิตที่สวรรค์ประทานให้ ฉันจะทะนุถนอมพรหมลิขิตครั้งนี้ และจะดูแลคุณให้ดี”
“ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันเองก็ไม่เชื่อเรื่องพรหมลิขิตหรอก แต่ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว”
ขนาดเรื่องการเกิดใหม่ยังเกิดขึ้นกับเขา แล้วจะมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก
ซู่ลิ่งอู๋เห็นสีหน้าจริงจังอย่างยิ่งของฟู่หลินชวนก็ชะงักไปหลายวินาที “คุณเป็นทหารไม่ใช่เหรอ ยังเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ”
เธอคิดว่าเรื่องเลื่อนลอยจับต้องไม่ได้แบบนี้ มีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่เชื่อเสียอีก
สายตาของฟู่หลินชวนทอดตามคิ้วตาของซู่ลิ่งอู๋อยู่ครู่หนึ่ง ความอ่อนโยนในดวงตาค่อย ๆ ผลิบานขึ้นอย่างเงียบงัน
“ทหารก็เป็นแค่คนธรรมดา ในเมื่อเป็นคนธรรมดา ก็ย่อมมีอารมณ์ความรู้สึก”
“ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันชอบรูปลักษณ์ภายนอกของคุณมาก ฉันว่าไม่มีผู้ชายคนไหนไม่ชอบหน้าตาของคุณหรอก”
“ที่ได้พบคุณ ถือเป็นโชคดีของฉัน”
ฟู่หลินชวนเองก็เปิดเผยตรงไปตรงมา สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาเขาก็คือรูปลักษณ์ของซู่ลิ่งอู๋จริง ๆ
แค่มองเพียงครั้งเดียวก็ยากจะลืม
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองคนยังเคย...
“แต่สิ่งที่ตัดสินว่าคนสองคนจะอยู่ด้วยกันได้นานแค่ไหน ไม่ได้มีแค่รูปลักษณ์ภายนอก ความคิดและนิสัยก็สำคัญมาก”
“ฉันไม่ได้เกลียดนิสัยของคุณ ตรงกันข้าม ฉันกลับรู้สึกว่ามันน่าสนใจ ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ยอมบอกผู้ชายตรง ๆ ว่าตัวเองไม่ใช่คนดี อารมณ์ไม่ดี แถมยังเห็นแก่เงิน คนตั้งเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์มักจะซ่อนเรื่องพวกนี้ไว้อย่างมิดชิด”
“ฉันชอบความตรงไปตรงมาของคุณ และยิ่งอยากรู้จักคุณให้มากขึ้น ฉันคิดว่าบนโลกนี้ไม่มีคนดีหรือคนเลวอย่างสมบูรณ์แบบหรอก ก็แค่มีผลประโยชน์ต่างกันเท่านั้น ฉันอยากเดินต่อไปกับคุณ”
“ฉัน ฟู่หลินชวน ไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเลือก และไม่มีใครทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้”