“ช่างเป็นเรื่องของยุคสมัยและชะตากรรมเสียจริง!”
คุณตาเฉินได้ยินคำพูดนี้ จู่ ๆ ก็รู้สึกปล่อยวางขึ้นมา
“พวกเราอายุปูนนี้แล้ว กลับยังเข้าใจไม่ทะลุปรุโปร่งเท่าหนูเลย”
ที่ผ่านมา เพราะความรู้สึกผิดที่สองสามีภรรยามีต่อลูกสาวคนโต ลูกชายคนเล็กกับลูกสาวคนเล็กจึงต้องพลอยได้รับความไม่เป็นธรรมไปด้วยมากมาย แต่พวกเขามีสิทธิ์อะไรไปชดใช้ชะตากรรมของคนอื่นกัน เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาก่อ พวกเขาไม่ได้ทำผิด
ความปรารถนาของมนุษย์ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีวันเติมเต็มได้
สิ่งที่พวกเขาทำเท่ากับเป็นการตามใจลูกสาวคนโตให้รังแกลูกชายคนเล็กกับลูกสาวคนเล็ก หากปล่อยไว้นานเข้า ก็จะก่อความผิดพลาดใหญ่หลวงที่ไม่อาจแก้ไขได้
เธอได้รับผลประโยชน์ไปจนหมดสิ้น แต่สุดท้ายกลับกล่าวโทษทุกคน พูดให้ถึงที่สุดก็เป็นเพียงคนที่ตัณหาไม่มีวันอิ่ม
“เสิ่นจือซิน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรื่องของคุณไม่เกี่ยวกับตระกูลเฉินอีกต่อไป ยิ่งไม่เกี่ยวกับน้องชายกับน้องสาวของคุณ อย่าไปรบกวนพวกเขา ในเมื่อเข้ากันไม่ได้ ก็ไม่ต้องไปมาหาสู่กันอีก”
คุณตาเฉินรู้ดีว่า ด้วยนิสัยของลูกสาวคนโต เด็กที่เธอเลี้ยงมาก็คงไม่ใช่คนรู้คุณ จึงรีบตัดความเป็นไปได้ที่จะสร้างปัญหาให้ลูกชายกับลูกสาวในอนาคตเสียแต่เนิ่น ๆ
จะปล่อยให้ลูกสาวคนโตทำลายครอบครัวของลูกชายกับลูกสาวไม่ได้
เสิ่นจือซินได้ยินคำพูดของคุณตาเฉิน ก็มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาแดงก่ำ “คะ...คุณพูดว่าอะไรนะ?”