“ซุนเจินเจิน เธอพูดจาเหลวไหลอะไรของเธอ ฉันจะชอบใคร จะแต่งกับใคร ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาสอดปากได้!”
“แล้วก็อย่าลากฉันไปพัวพันกับใครทั้งนั้น!”
“เรื่องความสัมพันธ์กับผู้หญิง ฉันบริสุทธิ์ใจมาตลอด”
ใบหน้าของฟู่หลินชวนดำทะมึนจนน่ากลัว แววตาคมกริบทำให้ซุนเจินเจินตกใจจนหลบไปซ่อนอยู่ข้างหลังแม่
เขาไม่อยากให้ภรรยาเข้าใจผิดอะไรทั้งนั้น
“แม่ พี่ชาย...” ซุนเจินเจินไม่เคยเห็นฟู่หลินชวนในสภาพน่ากลัวแบบนี้มาก่อน
เสิ่นจือซินไม่คิดเลยว่าหลานชายจะถึงกับแตกหักกับเธอและลูกสาวเพราะผู้หญิงคนเดียว จึงดึงลูกสาวไปหลบข้างหลัง แล้วก้าวออกมาขวางไว้เบื้องหน้า ก่อนจะหันไปมองฟู่หลินชวนอย่างโกรธเกรี้ยว
“ฟู่หลินชวน นี่แกหมายความว่ายังไง?”
“เจินเจินเป็นน้องสาวแกนะ แกถึงกับดุน้องสาวตัวเองเพื่อคนนอก แกนี่มันเก่งจริง ๆ เลยนะ!”
“ฉันอุตส่าห์รักแกมาเสียเปล่าจริง ๆ!”
“น้องสาว เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าพอมีเมีย ลูกชายก็ลืมแม่ไปเลย ลูกชายคนนี้ของเธอ ต่อไปก็ทำใจเอาเองแล้วกัน!”
“เธอไม่ใช่คนนอก เธอเป็นภรรยาของฉันต่างหาก พวกคุณต่างหากที่เป็นคนนอก!” หากพูดกันตามจริงแล้ว ภรรยาต่างหากคือคนที่ใกล้ชิดกับเรามากที่สุด
ไม่รู้จริง ๆ ว่าคนที่มองภรรยาเป็นคนนอกคิดอะไรกันอยู่ สามีภรรยาต่างหากที่ควรเป็นคนใกล้ชิดกันที่สุด ส่วนพ่อแม่กับลูกก็ควรอยู่รองลงมา
“เจ้าชวน พูดกับป้าใหญ่แบบนี้ได้ยังไง!”
แม้เสิ่นจืออวี้จะไม่ชอบฟังคำพูดของพี่สาวคนโตเหมือนกัน แต่เธอไม่เคยถูกแม่สามีปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม แม่สามีรักเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ เธอเองก็ไม่มีทางไปเข้มงวดกับลูกสะใภ้