“ภรรยา อย่าไปฟังที่เธอพูดเหลวไหลนะ!”
“ไม่มีจริง ๆ!”
สีหน้าร้อนรนของฟู่หลินชวนทำให้ซู่ลิ่งอู๋ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ ก่อนจะรีบเก็บรอยยิ้มแล้วทำหน้านิ่ง
“ไม่มีเหรอ?”
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงไม่ได้แต่งเรื่องคนคนนี้ขึ้นมาเองหรอก ยังไงก็ต้องมีตัวตนจริง แถมพวกคุณยังรู้จักกันด้วย ไม่อย่างนั้นเธอจะพูดแบบนี้ได้ยังไง!”
ซู่ลิ่งอู๋ไม่เชื่อเด็ดขาด
“ภรรยา ผมสาบานต่อฟ้าเลย ก่อนจะเจอคุณ ผมไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนมาก่อน นอกจากแม่กับพี่สาวทั้งสามคนแล้ว ผม...ผมแทบไม่เคยพูดกับผู้หญิงคนไหนเลยสักกี่ประโยค”
ทุกครั้งที่มีผู้หญิงเดินเข้ามาทักก่อน ก็ถูกสีหน้าเคร่งขรึมของฟู่หลินชวนทำเอาหนีไปหมด
ซุนเจินเจินคนนี้ ดูท่าจะต้องหาอะไรให้ทำเสียแล้ว ว่างเกินไปจริง ๆ ฟู่หลินชวนเริ่มคิดว่าจะทำอย่างไรให้เธอยุ่งขึ้นมา
พูดจาเหลวไหลเสียยกใหญ่ จนภรรยาไม่เชื่อเขาแล้ว
“พรืด!”
ย่าตระกูลฟู่เองก็ถูกท่าทางร้อนรนของหลานชายทำให้หัวเราะออกมา เพราะใส่ใจจึงวุ่นวาย เพราะรักจึงกลัวจะสูญเสีย
เขากลัวก็แต่หลานสะใภ้จะเข้าใจผิด
“ลิ่งอู๋ เรื่องนี้ย่ายืนยันแทนหลานได้ ตั้งแต่เด็กเขาก็เป็นคนที่ผู้หญิงเข้าใกล้ยาก ทุกครั้งคุยกันไม่ทันสองประโยค ก็ทำเอาคนร้องไห้กลับไปแล้ว”
ย่าตระกูลฟู่นึกถึงเรื่องสมัยหลานชายยังเด็กแล้วก็อดขำไม่ได้
สมัยหลานชายยังเด็กหน้าตาดี มีผู้หญิงมากมายชอบเข้าไปใกล้ ใครจะรู้ว่าทุกครั้งเขากลับรำคาญจนแทบทนไม่ไหว พูดจาทำเอาคนอื่นร้องไห้ไปเสียอย่างนั้น