“เหลือคนไว้สองคน หวังอิงอิง หลิวจื้อเฟิง พวกคุณสองคนอยู่ที่นี่ ที่เหลือมากับฉัน”
หัวหน้าต่งสั่งการเรียบร้อย ทุกคนก็พากันออกไป
ซู่ลิ่งอู๋ตามไปด้วยเป็นธรรมดา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอสถานการณ์แบบนี้ จึงอยากดูว่าพวกเขารับมือกันอย่างไร จะได้รู้วิธีไว้ในใจ
ทุกคนวิ่งวุ่นไปมา ก่อนจะพบว่าคนไข้หมดสติไปแล้ว
“แย่แล้ว หมดสติเพราะลมแดด!”
“เหล่าหยาง คุณฝังเข็มให้เขาก่อน ให้เขาฟื้นขึ้นมา พวกเราจะช่วยลดอุณหภูมิร่างกายและให้น้ำเกลือ”
หลายคนร่วมมือกันอย่างพร้อมเพรียง ไม่นานก็ช่วยชีวิตคนไข้กลับมาได้
ซู่ลิ่งอู๋มองกระบวนการทั้งหมดอยู่เงียบ ๆ
เธอคิดว่าถ้าตัวเองเป็นคนลงมือ ควรทำอย่างไร ในใจก็เริ่มวางแผนรับมือไว้แล้ว
“หนูเห็นแล้วใช่ไหม งานของหน่วยสนับสนุนทางการแพทย์ของเราดูเหมือนสบาย แต่จริง ๆ ต้องตื่นตัวตลอดเวลา แรงกดดันจากงานต่างประเทศสูงที่สุด”
“ศูนย์จัดแสดงเปิดนาน กลางวันผลัดเวรกัน แต่ห้ามทิ้งหน้าที่ ถึงจะดูเหมือนนั่งอยู่เฉย ๆ แต่จิตใจต้องตึงเครียดตลอดเวลา”
“ในศูนย์มีคนกว่า 20,000 คน อาจเกิดเหตุฉุกเฉินเกี่ยวกับหัวใจและหลอดเลือด ภาวะช็อกจากอาการแพ้ หรือเป็นลมเพราะการฝังเข็มได้ทุกเมื่อ ถ้าแขกต่างชาติหรือเจ้าหน้าที่สำคัญมีอาการวิกฤต ก็จะกลายเป็นเหตุการณ์ด้านการต่างประเทศ ประวัติคนไข้กับแบบลงทะเบียนทั้งหมดต้องเขียนมือเก็บไว้ คนไข้ต่างชาติแต่ละรายต้องลงทะเบียนแยกต่างหาก และต้องรายงานต่อสำนักงานเลขาธิการกับคณะประจำการของกระทรวงการต่างประเทศ จะประมาทแม้แต่นิดเดียวไม่ได้ พูดผิดไปสักประโยคหรือบันทึกไม่ครบ ก็อาจกระทบต่อการสรุปงานหลังประชุม การตรวจสอบภูมิหลังการเมือง และการประเมินภารกิจด้านการต่างประเทศ”