“เป็นยังไงบ้าง หวง ทางนั้นไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
พอทุกคนเห็นซู่ลิ่งอู๋กับพวกกลับมา ก็พากันเข้าไปถาม
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่เคยเห็นฝีมือของซู่ลิ่งอู๋กับตาตัวเอง ต่างกลัวว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น
“ไม่เลวเลย นักศึกษาซู่ฝังเข็มให้แล้ว ชาวต่างชาติคนนั้นหายเป็นปกติ ตอนนี้ส่งตัวไปแล้ว ไม่มีปัญหาใหญ่”
“มา ฝังเข็มให้ฉันสักสองสามเข็มหน่อย อายุมากแล้ว เรี่ยวแรงย่อมสู้ตอนหนุ่ม ๆ ไม่ได้”
หัวหน้าหวงจากโรงพยาบาลในจิงเฉิงนั่งลงบนเก้าอี้ ขอให้ซู่ลิ่งอู๋ฝังเข็มให้สองสามเข็ม ถือโอกาสทดสอบฝีมือของเธอไปด้วย
“นี่ ฉันว่า หวง คุณไม่ละอายใจบ้างหรือไง คิดว่าน้องซู่เป็นลูกศิษย์คุณหรือ ถึงได้ใช้เธอตามใจชอบ” ผู้อำนวยการหยางเองก็กลัวว่าซู่ลิ่งอู๋จะไม่พอใจที่ได้ยินหัวหน้าหวงพูดแบบนั้น อย่างไรเสียคนหนุ่มสาวก็ยังหน้าบาง
คนที่ตาดีย่อมมองออกว่า หัวหน้าหวงกำลังหยั่งเชิงซู่ลิ่งอู๋ อยากรู้ว่าเธอมีความสามารถแค่ไหน
ถ้าผลออกมาไม่ดี ต่อหน้าคนตั้งมากมาย เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“อาจารย์หยาง ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรับปากอาจารย์หวงไปแล้ว อีกอย่าง ในเมื่ออาจารย์หวงเป็นเพื่อนร่วมงานของอาจารย์ฉัน ก็ถือเป็นผู้ใหญ่และอาจารย์ของฉันเหมือนกัน ปกติฉันก็ช่วยอาจารย์ฝังเข็มที่บ้านบ่อย ๆ ค่ะ”
ซู่ลิ่งอู๋ถามหัวหน้าหวงก่อนว่ารู้สึกไม่สบายตรงไหน มีอาการอะไรในช่วงนี้บ้าง จากนั้นจึงลงเข็มตามการวินิจฉัยของตัวเอง
ตอนแรกยังไม่รู้สึกอะไร แต่ผ่านไปไม่กี่นาที หัวหน้าหวงก็สัมผัสได้ถึงกระแสอุ่นสายหนึ่งไหลตามเข็มเข้าสู่ร่างกาย ทำให้รู้สึกสบายไปทั้งตัว