“สวัสดีครับ ผมต่งเฉิงโจว หัวหน้าหน่วยสนับสนุนทางการแพทย์ ไม่ทราบว่าพวกคุณมาพบหมอซู่ด้วยเรื่องอะไรครับ?”
“ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับการแพทย์ คุยกับผมได้ครับ”
เจ้าหน้าที่ที่มาร่วมงานแลกเปลี่ยนสินค้ากว่างโจว โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่จากหน่วยสนับสนุนทางการแพทย์ ไม่สามารถนัดพบแขกต่างชาติเป็นการส่วนตัวได้
หัวหน้าต่งพอจะมองเจตนาของอีกฝ่ายออก คงมุ่งมาหาซื้อยาของซู่ลิ่งอู๋แน่
เรื่องแบบนี้หากจัดการไม่ดี ย่อมกลายเป็นปัญหาใหญ่ หัวหน้าต่งจึงต้องช่วยซู่ลิ่งอู๋ปฏิเสธอีกฝ่าย
ชายที่มาเลิกคิ้วขึ้น ดูท่าการอยากซื้อยาครั้งนี้คงไม่ง่ายเสียแล้ว
“ผมสนใจยาที่หมอซู่คิดค้นขึ้นมา พอจะคุยกันได้ไหมครับ?”
ซู่ลิ่งอู๋มองชายตรงหน้า ดูก็รู้ว่าไม่ขัดสนเงินทอง แถมยังมีบอดีการ์ดติดตามมาอีกหลายคน คงเป็นบุคคลใหญ่โตคนหนึ่ง
“ผมอยากทราบว่ายาที่คุณมีอยู่พวกนี้มีอะไรบ้าง แล้วแต่ละชนิดมีสรรพคุณอย่างไรครับ?”
“หมอซู่อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น และไม่ได้คิดจะขอซื้อสูตรยาของคุณ ผมจริงใจอยากขอยาจากหมอซู่ พอดีสุขภาพของคุณพ่อไม่ค่อยดี พวกเราที่เป็นลูกหลานจึงพยายามเสาะหาหมอดีและยาอยู่ตลอด วันนี้บังเอิญได้พบกัน นับเป็นวาสนาครับ”
ซู่ลิ่งอู๋เห็นว่าอีกฝ่ายพูดจาสุภาพใช้ได้ จึงตอบว่า “เป็นยาสามัญประจำบ้านทั้งนั้นค่ะ ส่วนยาบำรุงสำหรับผู้สูงอายุก็มีอยู่สองชนิด คือยาเม็ดเจ็ดชื่อฉางเชิงหวั่นกับกุยหยวนตาน”
“โอ้?” พอได้ยินชื่อยาทั้งสองชนิด ชายคนนั้นก็สนใจขึ้นมาทันที
“ถ้าอย่างนั้นขายให้ผมสักหน่อยได้ไหมครับ ราคาเท่าไรก็ได้”
ซู่ลิ่งอู๋ส่ายหน้า “ขอโทษด้วยค่ะ ยาพวกนี้เป็นยาที่ฉันคิดค้นขึ้นมาเป็นการส่วนตัว ทำไว้ให้คนในครอบครัวกิน ไม่ได้ทำเพื่อหากำไร จึงไม่ได้วางขายค่ะ”