บทที่ 2 ฟู่หลินชวน
“เธอ... เธอเป็นใครน่ะ?”
ซู่ลิ่งอู๋เครื่องหมายคำถามเต็มสมอง
มองอีกฝ่ายด้วยแววตาหวาดระแวงอย่างรุนแรง
จับเสื้อที่คลายออกไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ตามเนื้อเรื่องเดิม ซู่ลิ่งอู๋คนเก่าตายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
เธอทะลุมิติจากโลกสมัยใหม่มาสู่ยุค 70 และกลายเป็นซู่ลิ่งอู๋
ถ้าอย่างนั้น... ผู้ชายที่อยู่ข้างกายคนนี้เป็นใครกัน?
ในความทรงจำไม่มี นั่นก็คือคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก
ในเนื้อเรื่องไม่มีช่วงนี้
นี่แสดงว่าเส้นทางในอนาคตเปลี่ยนไปแล้วใช่ไหม
เนื้อเรื่องในหนังสือเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ส่วนฟู่หลินชวนในเวลานี้ก็ฟื้นจากความมึนงงเช่นกัน
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังติดตาแจ่มชัด
“ขอโทษมาก เธอต้องการค่าชดเชยอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
ขายาวทรงพลังก้าวยาว ๆ ลงจากเตียง
หยิบเสื้อผ้าบนพื้นมาใส่
ความสูงถึง 1.90 เมตร พอลุกยืนก็เต็มไปด้วยแรงกดดัน
แม้จะตัดผมสั้นติดหนังศีรษะ ก็ไม่อาจบดบังรูปหน้าอันคมคายได้
อย่างน้อยหน้าตาก็ไม่ทำให้เธอเสียเปรียบ ซู่ลิ่งอู๋คิดในใจ
ฟู่หลินชวนที่แต่งตัวเสร็จแล้วก็กำลังสำรวจซู่ลิ่งอู๋เช่นกัน
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของอีกฝ่าย ก็รู้สึกแปลกใจ
ผมดำหนาดก แม้จะยุ่งเหยิงแค่ไหนก็ไม่ส่งผลต่อความงาม
ใต้คิ้วเรียวโค้งสลวยคู่นั้น คือดวงตาที่เปล่งประกายระยิบระยับดุจผิวน้ำ
ซ่อนอยู่ใต้ขนตายาวเรียว
ยามไม่มองใคร ทิ้งเงาเป็นรอยมืด
แต่ยามจ้องมองใคร ก็ใสแป๋ว ราวกับธารน้ำลึกลับ
จมูกงามโด่งได้รูปรับกับริมฝีปากชุ่มชื่น สีชมพูอ่อนเหมือนดอกท้อ
ที่ยอดเยี่ยมกว่านั้นคือ ผิวพรรณเรียบลื่นดุจหยก
คิดไม่ถึงว่าในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขาแห่งนี้จะมีความงามเช่นนี้
แต่ฟู่หลินชวนเองก็ไม่ใช่คนที่เห็นสาวงามแล้วเดินไม่ถูก
ในฐานะลูกหลานข้าราชการในเมืองหลวง ในหน่วยงานมีสาวสวยที่เข้ามาใกล้ชิดไม่น้อยเลย
ความจริงเมื่อคืนไม่ได้เห็นหน้าคนข้างล่างชัดเจนเลย
แต่ดูออกไม่ยากว่า อีกฝ่ายมีนิสัยดุดันทีเดียว
บนตัวเขามีรอยแดงแสบ ๆ
ความคิดวกวน นึกถึงคนที่วางแผนร้ายเขา แววตาก็เดือดดาลราวกับหินหนืด
พร้อมปะทุทุกเมื่อ
เขาไม่มีทางปล่อยอีกฝ่ายไปแน่
ไม่นึกเลยว่าเขาได้เกิดใหม่มาอีกครั้ง
ชาติที่แล้วก็ถูกคนวางยาตอนนี้แหละ
เขาฝืนทนจนผ่านไปได้ แต่ก็สูญเสียสมรรถภาพในการให้กำเนิดอย่างสิ้นเชิง
กลายเป็นความเสียใจของตระกูลฟู่ทั้งหมด
ครั้งนี้เขาไม่ได้ฝืนทน แต่ก็ทำลายพรหมจรรย์ของหญิงสาวคนหนึ่ง
สมควรแล้วที่ต้องรับผิดชอบอีกฝ่าย
“ค่าชดเชย?”
“แกจะเอาอะไรมาชดเชยพรหมจรรย์ของฉัน!”
ซู่ลิ่งอู๋โกรธจนคว้าหมอนข้างมือโยนใส่
เอามาหลอกให้ฝันกลางวันนะ
พูดดีจริง เรื่องแบบนี้จะชดเชยอะไรได้
ยุคนี้ไม่เหมือนยุคหลัง พรหมจรรย์ของผู้หญิงสำคัญนักนะ
ฟู่หลินชวนรับหมอนที่โยนมาด้วยมือเดียววางบนเตียง
“ขอโทษมาก เมื่อคืนฉันจำเป็นจนไม่มีทางเลือกจึง...”
“แต่ฉันฟู่หลินชวนไม่ใช่คนที่ไร้วาจาสัตย์แน่”
“ถ้าเธอยินดี ฉันแต่งงานกับเธอ!”
“แน่นอน ถ้าเธอมีใจให้คนอื่น ไม่อยากแต่งกับฉัน เธอต้องการค่าชดเชยอะไร งาน เงินตั๋ว หรือบ้าน ก็เสนอมาเถอะ”
ฟู่หลินชวนเตรียมใจไว้แล้ว
ไม่ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร เขาก็ให้ได้ทั้งนั้น
เห็นอีกฝ่ายมีท่าทีจริงใจถึงเพียงนี้ ซู่ลิ่งอู๋ก็สงบลง
“คุณเข้ามาอยู่ในบ้านฉันได้ยังไง?”
ซู่ลิ่งอู๋คิดในใจ หรือว่าซู่ลิ่งถังเป็นคนเรียกมา?
แต่ดูจากบุคลิกของคนตรงหน้า ไม่ค่อยเหมือนคนที่เธอจะรู้จักได้
บ้านหลังนี้เป็นบ้านเก่าของตระกูลซู่แต่ก่อน
พอครอบครัวแยกบ้านกัน ปู่ซู่กับอาใหญ่ซู่ไปสร้างบ้านใหม่ข้างหน้า
พ่อของซู่ก็สร้างบ้านใหม่สามหลังติดกับบ้านเก่า
บ้านเก่านี้จึงถูกทิ้งร้าง ห้องหนึ่งใช้กองของจิปาถะ
อีกห้องหนึ่งมีคนมาทำความสะอาดเป็นครั้งคราว ถ้ามีแขกมาและไม่มีที่ให้นอนพัก ก็อาศัยหลับนอนแก้ขัดไปคืน
เมื่อคืนซู่ลิ่งอู๋พบว่าตัวเองถูกวางยาเช่นกัน จึงแอบมาซ่อนที่นี่เงียบ ๆ
กลัวถูกคนพบ
“ผมเป็นสหายร่วมรบของซู่หนานหนาน เมื่อคืนหัวหน้าซู่ให้ผมมาพักที่นี่”
ฟู่หลินชวนพบว่าตัวถูกวางแผน เดิมอยากหาที่หลบในตัวเมือง
ระหว่างรีบร้อนก็นึกขึ้นได้ว่า หมู่บ้านที่บ้านของซู่หนานหนานอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก จึงรีบมาจอดแรมสักคืน
เดิมอาซู่ใหญ่กะจะให้ฟู่หลินชวนพักบ้านตัวเอง ยังไงก็เป็นหัวหน้าของลูกชาย
แต่ฟู่หลินชวนบอกว่าตัวเองไม่ค่อยสบาย กลัวรบกวนทุกคนพักผ่อน ขอหาที่สงบ ๆ เป็นส่วนตัวได้ไหม
อาซู่ใหญ่ก็นึกถึงบ้านเก่าหลังนี้
เอาผ้าห่มมาให้ พาคนมาถึงลานบ้านก็ไป
ดูออกว่าหัวหน้าของลูกชายไม่สบายตัวจริง ๆ จึงไม่รบกวน
ฟู่หลินชวนจะไปรู้ได้ว่าบ้านมีหญิงสาวอยู่ด้วย
ทั้งสองคนไม่ค่อยมีสติ ฟู่หลินชวนก็อดกลั้นไม่ไหวจริง ๆ
พอตื่นขึ้นมา ฟู่หลินชวนดีใจที่ตัวเองได้เจอหญิงสาวตรงหน้า ไม่อย่างนั้นก็ต้องซ้ำรอยเดิมอีก
ชาติที่แล้ว ตายายรู้ว่าตัวเองสูญเสียสมรรถภาพในการให้กำเนิด ก็ร้อนใจจนเข้าโรงพยาบาล ไม่นานก็จากไป
พ่อแม่ก็เสียใจแทนตัวเอง กลัดกลุ้มใจไปทั้งชีวิต
ถึงตัวเองจะไปถึงจุดสูงในบั้นปลาย หลานสาวทั้งหลายก็กตัญญูดี แต่ไม่มีทายาทของตัวเอง ก็ยังรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง
“อาใหญ่?”
“คุณ...”
เดี๋ยวก่อน ฟู่หลินชวน!
ชื่อนี้...
นี่มัน... ผู้มีพระคุณของพระเอกนางเอกในหนังสือนี่นา
กู้เฉินโจวปฏิบัติภารกิจเสี่ยงชีวิตหลายครั้ง ฟู่หลินชวนก็เป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้
ต่อมาซู่ลิ่งถังทำการค้า ก็เพราะความสัมพันธ์ของกู้เฉินโจวกับฟู่หลินชวน อาศัยบารมีอยู่ไม่น้อย ทำให้การงานรุ่งเรืองเฟื่องฟู
พูดอีกอย่างก็คือ คนที่หลับนอนกับเธอเมื่อคืน คือผู้ยิ่งใหญ่ในหนังสือ ฟู่หลินชวนนี่เอง!