บทที่ 1 ทะลุมิติกลายเป็นพี่สาวใจร้ายของนางเอก
"ขอโทษนะ"
"ฉันจะแต่งงานกับเธอ"
ลมหายใจร้อนผ่าว ราวกับจะหลอมละลายคนให้หายไป
สัมผัสแผ่วเบานับครั้งไม่ถ้วน ผลิบานทั่วทุกส่วนของร่างกาย
เหมือนมดไต่อย่างทรมาน
สมองส่งคำสั่งให้หนี แต่ร่างกายไม่อาจทำตาม
เสียงครางแหบพร่าแผ่วเบาวนเวียนอยู่ในหู
เกิดอะไรขึ้น?
นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม ข้างกายเธอมีผู้ชายได้ยังไง?
แต่สัมผัสที่มือนั้นหลอกไม่ได้
มันคือสไตล์ที่เธอเซฟเก็บไว้ในมือถือแล้วมองจนตาละห้อย
ปลายนิ้วจิ้มไปที่กำแพงเนื้อ แผดเผาสงครามให้ลุกโชน
"เจ็บ!"
ความคิดสับสนพลันกระเจิดกระเจิงไปในพริบตา
หยาดน้ำตาใสไหลริน หายเข้าไปในเรือนผมสีดำกรอบข้างไรผม
"ถ้าเจ็บก็กัดฉันได้"
"แต่ฉันจะไม่หยุด"
เสียงแหบพร่า เต็มไปด้วยความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่าน
อย่างน้อยก็เป็นคนที่ดูตำรามามากมาย
จะให้ใครมารังแกในฝันได้ยังไง
เธอไม่มีทางยอม
ฟ่อ...
เหมือนน้ำมันถูกทาบนกองไฟที่ลุกโชน
ทำให้อีกฝ่ายแพ้ภัยตัวเองสำเร็จ
แต่กลับถูกตอบโต้ที่รุนแรงกว่าเดิม
สติสัมปชัญญะล่องลอย การต่อสู้ทางกาย ถูกกำลังบังคับข่มไว้
การขัดขืนแค่นั้น ไม่ต่างอะไรกับมดแดงพยายามเขย่าต้นไม้ใหญ่
มึนงงงุนงง
ทั้งเคลิ้มหลับทั้งมึนเมาครั้งแล้วครั้งเล่า
......
เอ้กอี๊เอ้กเอ้ก!
ไก่ตัวผู้ในลานบ้านยืดคอขัน
ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
สิ่งที่เห็น คือห้องที่มองออกหมดว่าสร้างจากวัตถุดิบอะไร
เปลือกตากระตุก
ในหัวแล่นผ่านตัวอักษรใหญ่สี่ตัว
กระท่อมดินลูกรัง!
นี่ส่งเธอมาที่ไหนกัน?
เธอล้มลงตอนทำงานล่วงเวลา ควรถูกส่งไปโรงพยาบาลไม่ใช่หรือ?
ต้องเป็นความฝันแน่ๆ
เหมือนกับผู้ชายก่อนหน้านั้น ล้วนเป็นความฝัน
อยากจะลุกขึ้น กลับพบว่าแม้แต่นิ้วมือก็ไม่ฟังคำสั่งแล้ว
ก้มลงดู ร่องรอยละเอียดยิบปรากฏแก่สายตา
ไม่เคยกินหมู แต่เคยเห็นหมูวิ่งมาแล้ว
นี่... เกิดอะไรขึ้น ชัดเจนเกินไป
ไม่ใช่ฝัน!
มีผู้ชายจริงๆ...
งั้นที่นี่คือที่ไหน?
เธอจำได้ว่าตัวเองทำงานล่วงเวลา
เจ็บแปลบที่หน้าอกเหมือนเข็มทิ่ม
แล้วก็มืดดับไปตรงหน้า หมดสติ
ในลานบ้านก็มีเสียงดังขึ้นเช่นกัน
"ซู่อู๋ ดูสิว่าลูกสาวแกดีนัก ถึงเวลานี้แล้วยังไม่ยอมตื่น"
"งานในบ้านมีตั้งเยอะ คิดจะให้ฉันทำคนเดียวเรอะ เลี้ยงคนแก่เสร็จก็เลี้ยงเด็ก ฉันติดค้างตระกูลซู่ของพวกแกหรือไง!"
ตู้ลี่เจวียนบ่นพึมพำในลานบ้าน
ลูกเลี้ยงสาวนี่มันเกินไปจริงๆ อายุสิบเก้าแล้วแท้ๆ รู้จักแต่ขี้เกียจ
ไม่ยอมทำงานอะไรเลย ทำตัวเหมือนคุณหนูใหญ่
ก็ไม่ดูสิว่ามีชีวิตแบบนั้นหรือเปล่า!
ร่างกายคุณหนู แต่ชะตากรรมสาวใช้
"พอเถอะ ตั้งแต่เช้าก็พร่ำไม่เลิก ให้เสี่ยวอู๋ได้ยินเข้า จะวุ่นวายอีก"
ซู่อู๋รู้ดีว่าลูกสาวคนโตมีนิสัยยังไง เขาไม่อยากทะเลาะกันเช้าตรู่
"แกก็เอาแต่ตามใจเธอแบบนี้ ตอนนี้ก็อยู่ในวัยที่ต้องหาคู่แล้ว เธอขี้เกียจอย่างนี้ ครอบครัวไหนเขาจะอยากได้"
"เดี๋ยวก็มาโทษฉันที่เป็นแม่เลี้ยงไม่ดูแลเด็กอีก!"
ตู้ลี่เจวียนหันไปเหลือบมองซู่อู๋
แม่เลี้ยงนั้นลำบาก พอหาเรือนที่ดีไม่ได้ ก็จะว่าเป็นความผิดของเธอ
"เสี่ยวอู๋หน้าตาดี บางทีอาจมีโชควาสนาก็เป็นได้ เรื่องนี้เจ้าก็อย่าไปยุ่งเลย แม่ของเธอจัดการอยู่"
อดีตภรรยาพูดไว้นานแล้ว เรื่องแต่งงานของลูกสาว ไม่ต้องให้ตู้ลี่เจวียนยุ่ง มีแม่แท้ๆของเธอคอยจัดการ
ซู่อู๋ก็ยินดีเต็มใจ
ลูกสาวแต่งงานดี เขาก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย
"เสี่ยวถังล่ะ?"
"เสี่ยวถังก็ไม่เห็นออกมา"
ตู้ลี่เจวียนกล้ำกลืนความไม่พอใจในใจไว้
"เสี่ยวถังเมื่อคืนไม่สบาย"
สามีภรรยาครึ่งทางก็เป็นแบบนี้ ต่างคนต่างปกป้องลูกของตัวเอง
"แม่ พี่ใหญ่กับพี่รองเป็นอะไรกัน ทำไมถึงแอบอยู่ในห้องไม่ออกมา?"
"พระอาทิตย์ขึ้นส่องก้นแล้ว ข้าไปเรียกพวกนางออกมา"
เด็กชายตัวน้อยที่นอนเล่นอยู่ในลานบ้าน เก็บลูกแก้วบนพื้น แล้ววิ่งไปหาพี่สาวทั้งสอง
"พ่อ แม่ เมื่อคืนหนูปวดท้อง ตื่นสาย"
"แม่ เดี๋ยวหนูช่วยสุมไฟ"
ซู่ลิ่งถังจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินออกมา
คิดถึงเรื่องเมื่อคืน มุมปากแฝงความเย็นชาไว้เล็กน้อย
นางซู่ลิ่งถังไม่ใช่คนที่ถูกรังแกง่ายๆ
คราวนี้นางจะดูสิว่า ใช้วิธีเดียวกันตอบโต้กลับไป แล้วพี่เลี้ยงคนนี้จะลงเอยอย่างไร
กล้าทำร้ายนาง ก็ต้องมีความกล้าที่จะรับผลตามมา
"พี่สาวเจ้าล่ะ?"
"ให้นางออกมาด้วยเถอะ อีกเดี๋ยวจะกินข้าวแล้ว" ซู่อู๋ให้ลูกชายไปเรียกพี่สาวคนโตออกมา
"พ่อ... พี่สาวไม่อยู่ในห้อง"
"เจ้าว่าอะไรนะ?" ซู่อู๋นั่งอยู่ใต้ชายคา ลุกพรวดขึ้นมา
"ซู่ลิ่งอู๋ไม่อยู่บ้าน?"
"นั่น... นาง..." ตู้ลี่เจวียนตกใจจนคางแทบหุบไม่ขึ้น
พี่เลี้ยงคนนี้ ใจกล้ามากขึ้นทุกวัน
สาวใหญ่คนหนึ่ง กลับไม่กลับบ้านทั้งคืน
"ลูกอกตัญญู!"
ซู่อู๋ร้อนรนจนตาลาย ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงคนอื่น ชื่อเสียงของลูกสาวคงพังพินาศสิ้น!
ซู่ลิ่งอู๋ที่ได้ยินบทสนทนาในลานบ้าน กลับรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางอก
ซู่ลิ่งอู๋ พูดถึงนางใช่ไหม?
บังเอิญชื่อเดียวกับนางเลย
ซู่อู๋ ซู่ลิ่งอู๋ แม่เลี้ยง ความรู้สึกคุ้นเคยพรั่งพรูเข้ามา
ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายก็แล่นวาบขึ้นในหัว
เป็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมตั้งแต่เล็กจนโต
ฟ้าถล่มแล้ว!
นาง... นางทะลุมิติ!
กลายเป็นนังร้ายบ้าอำนาจ
เห็นแก่ตัว ฟุ้งเฟ้อ
ขี้อิจฉา
นอกจากความงามแล้วไม่มีอะไรดี เป็นตัวประกอบตัวร้ายขั้นเทพ!
พี่สาวใจร้ายของนางเอกซู่ลิ่งถัง ซู่ลิ่งอู๋!
นี่คือนิยายเรื่องหนึ่งที่นางเคยอ่าน
นางเอกของนิยายคือซู่ลิ่งถัง
ซู่ลิ่งอู๋เป็นแค่ตัวประกอบตัวเล็กจิ๋วที่มีบทน้อยมาก
ตอนนางเอกเจ็ดขวบ ตามแม่แต่งงานเข้ามาในสกุลซู่
เพื่อให้กลมกลืนกับสกุลซู่มากขึ้น จึงเปลี่ยนชื่อเป็นซู่ลิ่งถัง
แม่ของซู่ลิ่งถังก็คลอดลูกชายให้สกุลซู่ในไม่ช้า สองแม่ลูกจึงตั้งหลักได้มั่นคง
ทว่าซู่อู๋ยังมีลูกสาวอีกคน อายุมากกว่านางเอกหนึ่งปี นั่นคือซู่ลิ่งอู๋
นางมักจะรังแกซู่ลิ่งถังเสมอ
ไม่เพียงแต่โยนงานบ้านทั้งหมดให้นางเอกทำ ยังแย่งของกิน แย่งเสื้อผ้า ทุกอย่างต้องเป็นปฏิปักษ์กับนางเอก เหยียบหัวไว้
เพราะทั้งคู่ตกหลุมรักพระเอก กู้เฉินโจว พร้อมๆกัน
ซู่ลิ่งอู๋จึงหาโอกาสวางยา ต้องการให้ซู่ลิ่งถังเสียตัวกับคนอื่น จะได้แย่งกู้เฉินโจวไม่ได้
ไม่คิดว่านางเอกจะจับแผนการของนางได้ แล้วใช้กลอุบายซ้อนกล
และตอบโต้กลับทันที สุดท้ายยานั่นก็ถูกซู่ลิ่งอู๋ดื่มลงไป
ซู่ลิ่งอู๋ก็ตายเพราะใช้ยาเกินขนาด
ไม่นะ นางไม่อยากเป็นตัวประกอบนางร้าย
สวรรค์ไม่ยอมให้นางมีทางรอดจริงๆ
ลำพังเป็นวัวทำงานก็ทุกข์พอแล้ว ทำงานล่วงเวลาจนตายในหน้าที่
ตอนนี้ได้เข้าร่วมกองทัพทะลุมิติ ยังถูกจับให้ทะลุมาเป็นพี่สาวใจร้ายของนางเอกอีก
เดี๋ยวก่อน!
ตอนนี้เรื่องดำเนินมาถึงไหนแล้ว?
นี่คือ... จุดที่วางยานางเอกแล้วถูกตอบโต้ ตัวเองกลับโดนยาแล้วตายใช่ไหม
ถ้างั้น... ผู้ชายข้างกายนางคือใคร?