“เอ๊ะ นี่ไม่ใช่ดองกับตระกูลฟู่หรอกเหรอ แม่สามีของฟู่ชูเยา ลูกสาวคนที่สามของตระกูลฟู่น่ะ”
“ตายจริง ลูกเขยตระกูลฟู่มีลูกไม่ได้หรือนี่ ไม่น่าแปลกใจเลย แต่งงานกันมากี่ปีแล้ว ห้าหกปีได้มั้ง ไม่เห็นมีข่าวดีสักที ตระกูลฟู่ยังบอกว่าลูกสาวกับลูกเขยยังไม่มีแผนจะมีลูก ที่แท้ลูกเขยมีลูกไม่ได้เองหรอกหรือ!”
“ไม่น่าแปลกใจที่ทั้งสองคนจะหย่ากัน ถ้าไม่หย่าแล้วจะรออะไรล่ะ แม่สามีคนนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี ในเมื่อมีลูกไม่ได้ แล้วจะทนรับความอึดอัดที่บ้านสามีไปทำไม ตระกูลฟู่ก็ไม่ได้เลี้ยงลูกสาวไม่ไหวสักหน่อย”
แม่ตระกูลขงได้ยินคนรอบข้างพูดถึงลูกชายตัวเอง ก็โกรธจนหน้าซีดเผือด
“พวกคุณอย่าพูดมั่ว!”
“ตระกูลฟู่อาศัยอำนาจข่มเหงคน ไม่ยอมรักษาลูกชายฉัน ยังจะยืนกรานหย่าอีก ช่างไร้มนุษยธรรมจริง ๆ!” แม่ตระกูลขงกลับดำเป็นขาว ใส่ร้ายป้ายสีตระกูลฟู่อยู่ตรงนั้น
ซู่ลิ่งอู๋ย่อมไม่อาจยืนมองแม่ตระกูลขงใส่ร้ายตระกูลฟู่เช่นนี้ได้
“คุณไม่กลัวฟ้าผ่าตายหรือไง โกหกได้หน้าตาเฉย ในเมื่อตระกูลขงหน้าด้านกันขนาดนี้ งั้นเรามาพูดกันให้ชัด ๆ เถอะ ให้ทุกคนฟังกันดี ๆ ว่าเรื่องจริงเป็นยังไง!”
“ตระกูลขงปิดบังเรื่องที่ขงอี้หมิงมีลูกไม่ได้ แล้วยังจะใส่ร้ายพี่สาวคนที่สามของฉันว่ามีลูกไม่ได้อีก ไม่เพียงเท่านั้น ยังวางแผนสารพัด หวังให้ขงอี้หมิงรับลูกชายของพี่ชายใหญ่มาเป็นลูกบุญธรรม จะได้ให้พี่สาวของฉันรับใช้ตระกูลขงไปตลอดชีวิต พวกคุณนี่วางแผนลึกซึ้งจริง ๆ!”
ฝูงชนที่มุงดูได้ยินซู่ลิ่งอู๋พูดก็พากันตะลึง ตระกูลขงนี่น่ารังเกียจจริง ๆ ทั้งที่ลูกชายตัวเองมีลูกไม่ได้ ยังปิดบังฟู่ชูเยา แถมยังจะรับลูกของพี่ชายใหญ่เป็นลูกบุญธรรมอีก
อย่างนั้นทุกอย่างของฟู่ชูเยาก็จะตกเป็นของบ้านพี่ชายใหญ่ตระกูลขงไม่ใช่หรือ บ้านไหนมีลูกสาวก็รับครอบครัวสามีแบบนี้ไม่ได้ทั้งนั้น
“ตระกูลขงเกินไปจริง ๆ สมควรแล้วที่ต้องหย่า ไม่อย่างนั้นคงถูกตระกูลขงลากให้ตายไปทั้งชีวิต”
“ใช่ น่ารังเกียจจริง ๆ มีลูกไม่ได้ก็ควรบอกกันตั้งแต่แรก อย่ามาทำให้ผู้หญิงเขาเสียเวลา ฟู่ชูเยาเพิ่งสามสิบเอง ยังมีโอกาสมีลูกของตัวเองอยู่”