“ย่า แม่ หนูกลับห้องก่อนนะคะ” ฟู่ชูเยาฝืนกลั้นอารมณ์ แล้วค่อย ๆ ก้าวกลับไปที่ห้องของตัวเอง
“เพียะ! เพียะ!”
เธอตบหน้าตัวเองแรง ๆ สองที น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด กัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงออกมา ภายในห้องจึงเหลือเพียงเสียงสะอื้นเบา ๆ
“ฉันไปดูชูเยาหน่อย” เสิ่นจืออวี้ยังคงเป็นห่วงลูกสาว
“ปล่อยให้เธอใจเย็นอยู่คนเดียวก่อนเถอะ ให้เวลาเธอสักหน่อย ลูกหลานตระกูลฟู่ของเราไม่มีใครอ่อนแอ คราวนี้เธอสงบสติอารมณ์แล้วตัดสินใจได้ ก็แสดงว่าเธอมองเห็นความจริงแล้ว”
ย่าตระกูลฟู่เห็นความจริงใจที่หลานสาวมีให้ขงอี้หมิงมาตลอด เธอเคยคิดว่าตัวเองพบรักแท้แล้ว แต่สุดท้ายกลับพบว่าเขาเป็นคนต่ำช้าถึงเพียงนี้
คนเรานี่นะ ต้องเจอเรื่องราวด้วยตัวเองถึงจะมองเห็นธาตุแท้ของคนคนหนึ่ง
แต่งงานกันมาตั้งหกปี เป็นช่วงวัยสาวที่งดงามที่สุดของผู้หญิงคนหนึ่ง
เรื่องมีลูกไม่ได้ หากบอกกันตั้งแต่แรก ทุกคนก็ช่วยกันหาทางได้ แต่เขากลับปิดบังมาตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะหลานสะใภ้กลับมาคราวนี้แล้วพบความผิดปกติ ขงอี้หมิงคงปิดบังฟู่ชูเยาไปตลอดชีวิต
นั่นไม่เท่ากับทำลายชีวิตหลานสาวไปทั้งชีวิตหรือไง น่าโมโหจริง ๆ!
“ลิ่งอู๋ คราวนี้ต้องขอบใจเธอมากเลยนะ” ย่าตระกูลฟู่ตบมือซู่ลิ่งอู๋เบา ๆ
หลานสะใภ้คนนี้ช่างนำโชคมาให้ตระกูลฟู่จริง ๆ ทุกอย่างในตระกูลฟู่กำลังมุ่งไปในทางที่ดีขึ้น