“คุณนี่นะ ทำไมถึงหัวแข็งนัก ลูกชายมีอนาคตที่ดีแล้ว ในฐานะพ่อไม่ดีใจไปด้วยหรือไง!”
ช่วงนี้ตู้ลี่เจวียนพยายามทุกวิถีทางเพื่อเอาใจซู่อู๋ หวังฟื้นฟูความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของทั้งคู่
ซู่อู๋เองก็ไม่ได้ทำหน้าบึ้งเมินเฉยใส่เธอเหมือนช่วงแรกที่เพิ่งกลับมาแล้วจริง ๆ
หลังกลับมาแล้วรู้ว่าครอบครัวของซู่ลิ่งอู๋จะกลับมาจัดงานเลี้ยงและไหว้บรรพบุรุษ เขาก็เริ่มคิดวางแผนขึ้นมา
นั่นมันจิงเฉิงเชียวนะ อยู่ใต้ร่มเงาเมืองหลวง โอกาสย่อมมีมากกว่าหุบเขาเล็ก ๆ แห่งนี้แน่นอน
“ฮึ! คุณฝันหวานไปเถอะ ต้องดูก่อนว่าลูกชายคุณมีความสามารถพอหรือเปล่า!”
“ตู้ลี่เจวียน ถ้ายังหาเรื่องไม่เลิก ก็กลับไปอยู่ตระกูลตู้ของคุณซะ!”
ซู่อู๋ไม่แม้แต่จะตอบตู้ลี่เจวียน เขาเดินจากไปทันที ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกตั้งมากมาย ไม่มีเวลามานั่งฝันกลางวันกับเธอหรอก
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะยินยอมหรือไม่ แค่เสี่ยวอู๋เอ๋อก็ไม่มีทางยอมเหมือนกัน
เขารู้จักลูกสาวตัวเองดี แค่ตู้ลี่เจวียนเป็นแม่เลี้ยงที่ชอบก่อเรื่องแบบนี้ เสี่ยวอู๋เอ๋อก็ไม่มีทางชอบซู่จื่อเฉิงที่เป็นน้องชายได้
พูดตามตรง พอเห็นลูกสาวดีกับลูกชายของสวีเหมยลี่ ซู่อู๋ก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่เขารู้สถานการณ์ของตัวเองดี
ก้าวพลาดไปครั้งหนึ่ง ก้าวต่อ ๆ ไปก็พลาดตามกันไปหมด
เขาไม่เหมือนสวีเหมยลี่ สวีเหมยลี่หย่ากับตระกูลจ้าวแล้ว จ้าวกั๋วเย่าอยู่กับสวีเหมยลี่และขาดการติดต่อกับตระกูลจ้าว เด็กคนนี้ก็นิสัยดี ชอบซู่ลิ่งอู๋ที่เป็นพี่สาวมาตลอด ตั้งแต่เด็กก็ชอบเกาะติดเสี่ยวอู๋เอ๋อ คอยวิ่งตามหลังพลางเรียกพี่สาว พี่สาวไม่หยุด