เสิ่นจืออวี้รับหลานสาวจากอ้อมแขนของฟู่เฉิงเหยียนมา “ให้ย่าอุ้มหน่อย!”
“โธ่เอ๊ย หลานสาวตัวน้อยของย่า ทำไมถึงหน้าตาน่ารักขนาดนี้นะ ย่าแทบอดใจรอให้หนูโตไม่ไหวแล้ว”
ผิวขาวเนียน ดวงตากลมโตเหมือนไข่มุกดำ ปากน้อย ๆ ชมพูระเรื่อ
ตัวหอมกลิ่นน้ำนม พอเห็นแล้วก็อดก้มลงไปหอมแก้มไม่ได้
ทำไมหลานสาวของเธอถึงน่ารักขนาดนี้นะ!
ซู่ลิ่งอู๋เห็นแม่สามีเอ็นดูลูกสาวขนาดนี้ ในใจก็พลอยยินดีไปด้วย
เธอเคยกลัวว่าแม่สามีจะรักลูกชายมากกว่าลูกสาว
แต่ก็เข้าใจได้ ของหายากย่อมมีค่า มีลูกสาวถึงสามคนกว่าจะได้ลูกชายมาหนึ่งคน ย่อมให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าเป็นธรรมดา
แต่เสิ่นจืออวี้ก็ไม่เคยละเลยลูกสาวทั้งสามคน รักพวกเธอเท่า ๆ กัน
“พ่อ อุ้มมาพักใหญ่แล้ว ให้ผมอุ้มหลานชายคนโตบ้างสิ” ฟู่เฉิงเหยียนเห็นหลานชายคนโตอยู่ในอ้อมแขนของผู้เฒ่า ก็อดอิจฉาไม่ได้
นี่คือหลานชายคนโตของตระกูลฟู่นะ
ผู้เฒ่าเห็นท่าทางกระตือรือร้นของลูกชาย “ได้สิ ให้อุ้มสักพัก เดี๋ยวฉันไปดูหลานคนรองกับคนเล็ก”
ฟู่เฉิงเหยียนรับหลานชายคนโตมา อดตื่นเต้นในใจไม่ได้
ในที่สุดทุกสิ่งของตระกูลฟู่ก็มีทายาทสืบทอดแล้ว
เขารู้ว่าชาติก่อนลูกชายต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวจนแก่เฒ่า ในใจก็ทั้งเจ็บปวดและเสียดาย ทุกสิ่งที่ตระกูลฟู่ต่อสู้ดิ้นรนสร้างมา สุดท้ายกลับสูญเปล่า ไม่มีใครสืบทอด