ระบบระบายน้ำใต้ดินในย่านเมืองเก่าของโรมาเนียแทบจะเป็นเขาวงกตขนาดมหึมาที่ไม่เคยเห็นแสงตะวัน
ในท่อระบายน้ำไม่มีแสงแดดส่องถึงตลอดทั้งปี ผนังโดยรอบมีตะไคร่น้ำเหนียวเหนอะหนะเกาะเต็มไปหมด
ขยะสารพัดชนิดที่ยากจะบรรยายลอยอยู่บนผิวน้ำ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าจนใครได้กลิ่นก็แทบอยากอาเจียนอาหารมื้อก่อนออกมา
ลู่หนิงจับแขนหวังปินไว้แน่น ทั้งคู่คลำทางไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเลในน้ำเสียสีดำที่ลึกถึงข้อเท้า
ในท่อใต้ดินมืดสนิท ทั้งสองทำได้เพียงอาศัยสัมผัสทิศทางอันริบหรี่ของลู่หนิง เดินวนสะเปะสะปะอยู่ในความมืดราวกับแมลงวันที่ไร้หัว
หวังปินเป็นคนธรรมดา สมรรถภาพร่างกายย่อมสู้ลู่หนิงที่ผ่านการเอาชีวิตรอดในสมรภูมิรัสเซีย-ยูเครนมาไม่ได้
เดินไปได้ไม่ไกล เขาก็เหนื่อยจนหอบ หลายครั้งเท้าลื่นไถล
ทั้งร่างเกือบพุ่งลงไปในร่องน้ำเหม็น ๆ ยังดีที่ลู่หนิงไหวตัวทัน คว้าตัวหวังปินขึ้นมาได้อย่างทันท่วงที
ในท่อระบายน้ำมีหนูตัวใหญ่พอ ๆ กับแมวตัวเล็กวิ่งไปมาบนกองขยะให้เห็นอยู่บ่อย ๆ
บางครั้งก็มีเสียงรถยนต์บดทับฝาท่อดังอื้ออึงมาจากด้านบน
ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนั้น ลู่หนิงจะหยุดทันที แล้วกดหวังปินแนบกับผนังที่มีตะไคร่น้ำขึ้น ทั้งคู่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง