“พี่หนิง ตอนนี้เอาไงดี”
ในฐานะแฟนตัวยงด้านการทหาร แม้หวังปินจะรู้เรื่องอาวุธและยุทธวิธีต่าง ๆ ราวกับท่องได้ขึ้นใจจากการอ่านในเว็บบอร์ด แต่พอต้องมาอยู่กลางสนามรบจริงที่กระสุนปลิวว่อน ขาทั้งสองข้างก็อ่อนจนแทบยืนไม่ไหว
หวังปินแอบสาบานกับตัวเองว่า ขอแค่วันนี้รอดออกไปได้ ชีวิตที่เหลือจะยกให้ลู่หนิงทั้งหมด
ลู่หนิงยังไม่ทันตอบ เสียงปืนรัวถี่ยิบก็ดังขึ้นจากถนนด้านล่างอีกครั้ง
ปะ ๆ ๆ
คราวนี้อำนาจการยิงรุนแรงกว่าก่อนหน้าเสียอีก
รถออฟโรดสีดำสองคันพุ่งเข้ามาในถนนอย่างอุกอาจ ก่อนจอดขวางหน้าร้านเครื่องมือช่าง
กระจกรถเลื่อนลง ปืนกลเบาหลายกระบอกถูกตั้งพาดไว้ตรงประตูรถ แล้วกราดยิงใส่ดาดฟ้าร้านเครื่องมือช่างราวกับพายุคลั่ง
กระสุนจำนวนนับไม่ถ้วนกระแทกกำแพงด้านนอกเหมือนลูกเห็บ อิฐหินปลิวกระจาย อาคารเก่าทั้งหลังสั่นสะเทือนเบา ๆ
ลู่หนิงกับจอห์นถูกกดหัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า ได้แต่หมอบแนบพื้นเปียกเลนอย่างแน่นิ่ง
กระสุนหลายนัดเฉี่ยวขอบดาดฟ้าไปแตกกระถางต้นไม้เก่าที่ถูกทิ้งไว้ข้าง ๆ
ลู่หนิงสังเกตตำแหน่งของพวกมาเฟียด้านล่าง
ปากตรอกทางซ้ายมีคนสามคนดักอยู่ ในมือถือปืนกลมือพร้อมซองกระสุนแบบดรัมความจุสูง
ด้านหลังแผงขายหนังสือพิมพ์ทางขวามีพลซุ่มยิงซ่อนอยู่สองคน ฝีมือห่วยแตกก็จริง แต่คอยจ้องจุดอับบนดาดฟ้าไม่วางตา
ส่วนหลังรถออฟโรดตรงหน้า มีพวกฝีมือดีติดอาวุธครบมือรวมตัวกันกว่าสิบคน เตรียมบุกระลอกใหม่
สมองของลู่หนิงทำงานราวกับคอมพิวเตอร์ความเร็วสูง คำนวณจังหวะโจมตีและถอยที่ดีที่สุดด้วยข้อมูลและความน่าจะเป็น