ไม่มีเวลาให้รำลึกความหลังกัน
ควันดินปืนจากการระดมยิงยังจางไม่หมด กลิ่นฉุนของดินปืนปะปนกับกลิ่นดินคาวคลุ้ง จนใคร ๆ ต่างไอค่อกแค่ก
แนวป้องกันพังยับเยินไปหมด ทุกแห่งเต็มไปด้วยดินดำที่ถูกระเบิดพลิกขึ้นมาและเศษโลหะบิดงอ
ท่ามกลางความโกลาหล เสียงเครื่องยนต์คำรามระลอกใหม่ดังมาจากม่านควันไกลลิบ ชวนให้ใจหายยิ่งกว่าเดิม
“ไอ้เวรเอ๊ย พวกมันบุกมาแล้ว!” อีวานถ่มน้ำลายใส่ฝ่ามือ คว้าปืนกลเบาที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาพาดบนกระสอบทรายในสนามเพลาะ
มองตามสายตาของอีวานไป ก็เห็นเงาดำของรถรบทหารราบหลายคันปรากฏเลือนรางอยู่ในกลุ่มควันไกลออกไป
ด้านหลังรถรบ มีทหารราบจำนวนมหาศาลตามมาเป็นพรวน
ทหารยูเครนเหล่านั้นย่อตัวต่ำ ปืนพร้อมยิง ดูราวกับฝูงมดที่ถูกเขี่ยรัง พากันทะลักเข้าหาแนวป้องกันที่พรุนเป็นรูเหมือนคลื่นยักษ์
พวกมันคำนวณมาอย่างดี
ฉวยจังหวะที่การระดมยิงเพิ่งจบลง กองกำลังป้องกันยังตั้งหลักไม่ทันและขวัญเสีย เปิดฉากบุกอย่างรวดเร็วเพื่อฉีกแนวป้องกันนี้ให้ขาดสะบั้น
“ทุกคน เตรียมรบ!” เสียงของพันตรีอเล็กซานเดอร์แหบพร่า ราวกับมีถ่านร้อนแดงติดคอ ทุกคำที่เค้นออกมาชวนให้ได้กลิ่นคาวเลือด
พันตรีคว้าปืนไรเฟิล แล้วโผล่ครึ่งตัวออกจากที่กำบังเป็นคนแรก