เวลาผ่านไปทีละวินาที
พันตรีอเล็กซานเดอร์ยังคงร้อนใจจนทุบพื้นอยู่ข้าง ๆ ส่วนพลวิทยุก็ยังคงง่วนอยู่กับวิทยุที่มีแต่เสียงซ่าอย่างเปล่าประโยชน์
หมดหวังที่จะได้รับการสนับสนุนจากปืนใหญ่ด้านหลังแล้ว
ถ้าไม่จัดการพลซุ่มยิงฝั่งตรงข้ามที่กำลังใช้กล้องถ่ายภาพความร้อนให้ได้ พอพระอาทิตย์ขึ้นและอีกฝ่ายบุกเข้ามาครั้งใหญ่ พวกเขาที่ประจำอยู่ตรงช่องโหว่หมายเลข 3 คงรอดยากแน่
ลู่หนิงกัดฟัน
ปกติเขาถ่ายภาพสัตว์ป่า สิ่งที่ให้ความสำคัญที่สุดคือความอดทน แต่การต้องนั่งรอความตายอยู่แบบนี้ช่างทรมานเหลือเกิน
ทหารรัสเซียหลายคนถูกกดหัวจนแทบขยับไม่ได้
ในมือไม่มีแม้แต่กล้องส่องทางไกลสำหรับทหารดี ๆ สักตัว ไม่ต้องพูดถึงอุปกรณ์ตรวจจับแสงและภาพสำหรับต่อต้านพลซุ่มยิงโดยเฉพาะ
ตอนนี้ใครโผล่หัวก็โดนยิงตาย
ต้องหาอะไรสักอย่างที่ใช้มองออกไปข้างนอกได้
ลู่หนิงไล่ทบทวนอย่างรวดเร็วว่ามีอะไรในมือที่พอจะใช้ได้บ้าง
เขาหันไปมองกองข้าวของพัง ๆ ตรงมุมสนามเพลาะ
นั่นคือของใช้ส่วนตัวของเขา ซึ่งทหารรัสเซียเทกองทิ้งไว้บนพื้นตอนจับตัวเขามา
ก่อนหน้านี้ตำแหน่งของพวกเขาถูกปืนใหญ่ถล่ม เศษสะเก็ดระเบิดที่กระเด็นไปทั่วฉีกกระเป๋ากล้องกันน้ำจนขาด ของข้างในจึงกระจายเกลื่อนพื้น
ลู่หนิงแนบตัวไปกับพื้นโคลน เลื้อยไปทางมุมนั้นทีละนิดราวกับหนอน
เขาไม่กล้าทำเสียงดัง
กว่าจะเลื้อยไปถึงกองข้าวของพัง ๆ ได้ก็แทบแย่ เขาคลำหาอยู่ครู่หนึ่งในน้ำโคลน
เครื่องวัดระยะเลเซอร์สำหรับทหารราคาแพงหายไปไหนตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
มือเขาคลำโดนของแข็งทรงกระบอกชิ้นหนึ่ง
มันคือเลนส์ซูมเทเลโฟโต้ของกล้องดีเอสแอลอาร์ที่ใช้ถ่ายภาพระยะไกล
ลู่หนิงดึงเลนส์มาไว้ตรงหน้า
สภาพของมันตอนนี้เรียกได้ว่ายับเยิน