วันละ 1,000 ดอลลาร์ เดือนหนึ่งก็ 30,000 ดอลลาร์แล้ว
ยังไม่รวมโบนัสสังหารที่อาจได้จากสนามรบ กับส่วนแบ่งจากการยึดจุดยุทธศาสตร์สำคัญ
เมื่อก่อนจ้าวเสี่ยวเตาเคยเป็นทหารประจำชายแดนในประเทศ คอยระวังมือปืนของพวกค้ายาอยู่ทุกวัน แต่แต่ละเดือนก็ได้แค่เงินเดือนกับเบี้ยเลี้ยงนิดหน่อย
ต่อให้ปลดประจำการแล้วออกไปทำงานใช้แรงงานอย่างหนักหน่วงทั้งปี ก็ยังเก็บเงินได้ไม่เท่าไร
ตอนนี้อีกฝ่ายกลับบอกเขาตรง ๆ ว่า แค่ถือปืนไปฆ่าคน เดือนเดียวก็หาเงินได้มากกว่าที่เคยหาได้ทั้งปี
ตัวเลขศูนย์ที่ชวนให้ตะลึงชุดนี้ มากพอจะทำให้ผู้สิ้นไร้หนทางและพร้อมเสี่ยงชีวิตคนไหนก็ตามบนโลกคลั่งได้
“ลองคิดดูสิ วันละ 1,000 ดอลลาร์ พวกเราสามคนก็ได้วันละ 3,000 แล้ว”
หวังปินตาแดงก่ำ ใช้นิ้วนับคำนวณเงินไปพลาง
“ทำสักสามเดือน พวกเราก็หาเงินได้หลายแสนดอลลาร์
มีเงินก้อนนี้แล้ว จะไปใช้ชีวิตสบาย ๆ ที่มุมไหนของโลกไปตลอดครึ่งชีวิตหลังก็ได้ทั้งนั้น
แบบนี้ไม่ดีกว่าคอยเล่นซ่อนหากับแก๊งอันธพาลในโรมาเนียเป็นร้อยเท่าหรือไง”
ลู่หนิงไม่ได้ตอบทันที สมองกำลังคำนวณธุรกิจที่เสี่ยงสูงแต่ผลตอบแทนงามอย่างรวดเร็ว
ความโหดร้ายของสนามรบในลิเบียไม่ต้องสงสัยเลย
มีทั้งปืนใหญ่หนัก โดรน รถถัง และรถหุ้มเกราะวิ่งกันเกลื่อน
เทียบกันแล้ว การดวลปืนกับมาเฟียกลางถนนในโรมาเนียเมื่อคืนก่อนของพวกเขา ก็เหมือนแก๊งอันธพาลตีกันธรรมดา ๆ เท่านั้น
แต่หวังปินพูดถูก
ตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนเป็นคนเถื่อนที่ไม่มีเอกสาร หากยังเอาแต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ เงินในมือก็ต้องมีวันหมด