รถกระบะค่อย ๆ คลานไปบนถนนขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ
ลู่หนิงยื่นบุหรี่ชั้นดีที่หาซื้อไม่ได้ในท้องถิ่นให้อาบู แล้วเริ่มหยั่งเชิงถามข้อมูล
ก่อนมาที่นี่ พวกเขาแค่ดูข้อมูลคร่าว ๆ ในเว็บมืดเท่านั้น พอมาถึงสถานที่จริง กฎหลายอย่างที่ช่วยให้เอาชีวิตรอดก็ยังต้องถามพวกเก๋าเกมในพื้นที่
“ตาแก่ เล่าให้พวกเราฟังหน่อยว่าที่นี่เป็นยังไงบ้าง”
ลู่หนิงช่วยอาบูจุดบุหรี่
“พวกเรามารับงาน ได้ยินว่าที่นี่จ่ายหนัก แต่ก็ได้ยินเหมือนกันว่ามันเป็นเครื่องบดเนื้อขนาดยักษ์ที่บดคนจนแหลกได้”
อาบูสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ ก่อนเหลือบมองชายชาวตะวันออกทั้งสามคนที่เบาะหลัง
โดยเฉพาะตอนที่สบตาเย็นชา ไร้ความรู้สึกของจ้าวเสี่ยวเตา เขาก็หดคอโดยไม่รู้ตัว
สัญชาตญาณบอกเขาว่าคนทั้งสามไม่ใช่พวกที่ควรหาเรื่องด้วย
“ดูจากท่าทางและพลังของเจ้านายทั้งสามแล้ว ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน”
อาบูพูดภาษาอังกฤษติดสำเนียงแปร่ง ๆ พร้อมใช้ท่าทางประกอบอย่างคล่องแคล่ว
“ตอนนี้ที่นี่วุ่นวายมาก
พวกทหารรับจ้างที่นี่แบ่งเป็นหลายระดับ ชั้นยศเข้มงวดสุด ๆ
ถ้าไม่รู้กฎ อยู่ไม่ถึงสามวันหรอก”
หวังปินได้ยินแล้วตื่นเต้นขึ้นมา รีบขยับเข้าไปถามว่าจัดแบ่งกันยังไง
อาบูพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง แล้วชี้ไปยังชายผิวดำต่างชาติหลายคนข้างถนน พวกนั้นสวมชุดพรางขาดรุ่งริ่ง ใส่รองเท้าแตะ และถือปืนเอเคขึ้นสนิม
“เห็นคนพวกนั้นไหม
พวกนั้นเป็นเหยื่อตายระดับล่างสุด
คนแบบนี้มีเยอะมาก มาจากทุกประเทศ
ค่าแรงต่อวันแค่ 40-50 ดอลลาร์