หวังปินเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ถูมือด้วยความตื่นเต้น
เขาฝันอยากเป็นทหารรับจ้างมาตั้งแต่เด็ก การสู้รบสองครั้งก่อนหน้านี้จุดไฟในใจเขาจนลุกโชน
ตอนนี้พอได้ยินว่าจะออกจากนรกนี่ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือไปลุยงานใหญ่สักงาน
“พี่หนิง พี่จ้าว ฟังผมก่อน”
หวังปินขยับเข้ามาใกล้ แววตาเป็นประกายด้วยความฮึกเหิม
“ตอนนี้เรากลับประเทศไม่ได้แน่ ทั้งพาสปอร์ตทั้งประวัติไม่สะอาด กลับไปก็เท่ากับเดินเข้ากับดัก
ถ้าไปประเทศสงบ ๆ แห่งอื่นในยุโรป สักวันก็ต้องโดนพวกมาเฟียตามรอยจนเจอ
พวกมันทั้งมีเงินทั้งมีอำนาจ ในยุโรปก็มีเส้นสายไปทั่ว”
ลู่หนิงเลิกคิ้ว มองหวังปิน
“มีที่ไปดี ๆ แล้วเหรอ”
“ทำไมไม่ไปลุยสนามรบจริง ๆ กันเลยล่ะ”
หวังปินตบโต๊ะ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น
“ตอนนี้ทีมเราสามคนมีทั้งแฮ็กเกอร์อัจฉริยะกับมือปืนแม่นปืนหนึ่งคน ทหารเก๋าศึกที่มีประสบการณ์ภาคสนามล้นเหลืออีกหนึ่งคน แล้วก็มีมือปืนกลหนักมือใหม่อย่างผมอีกคน
นี่มันโครงทีมทหารรับจ้างที่สมบูรณ์แบบชัด ๆ
ไปเขตสู้รบจริง ๆ สักแห่ง ด้วยฝีมือของพวกเรา ยังจะกลัวสร้างชื่อเสียงไม่ได้อีกเหรอ”
จ้าวเสี่ยวเตามองหวังปิน คิ้วขมวดเล็กน้อย รู้สึกว่าไอ้หนุ่มนี่มองโลกในแง่ดีเกินไปหน่อย
“สนามรบจริงไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
มันเป็นหลุมลึกไร้ก้น กระสุนไม่เลือกหน้า
คิดจริง ๆ เหรอว่ามันจะสนุกเหมือนตอนเล่นเกม
พอไปถึงที่นั่น ความเป็นความตายตัดสินกันได้ในชั่วพริบตา”