รัตติกาลมาเยือน
ที่โต๊ะอาหารของตระกูลฉินมีคนนั่งอยู่สี่คน
ได้แก่พ่อฉิน แม่ฉิน อวิ๋นซู และฉินเยี่ยนจิงที่ยุ่งอยู่กับงานบริษัทมาสามวัน เพิ่งกลับบ้านเป็นครั้งแรกหลังแต่งงาน
อวิ๋นซูเหลือบมองเขา
ชายหนุ่มมีสีหน้าเย็นชา โครงหน้าด้านข้างคมชัด รอยลิปสติกที่เธอทิ้งไว้เมื่อช่วงบ่ายหายไปจนหมดแล้ว
เช็ดสะอาดเอี่ยมเชียว
ฉินเยี่ยนจิงคล้ายจะรู้สึกถึงสายตาของเธอ จึงหันมอง ดวงตาสงบนิ่งสบเข้ากับเธอพอดี
อวิ๋นซูชะงักไป ก่อนจะยกมุมปาก ดวงตาโค้งงาม รอยยิ้มสดใสจนแทบละสายตาไม่ได้ มุมปากยกขึ้น ดูว่าง่ายเป็นพิเศษ
เธอวางถ้วยซุปใบเล็กที่ตักไว้ตรงมือฉินเยี่ยนจิง “ที่รัก ดื่มซุปสิ ฉันตั้งใจตักให้คุณเลยนะ”
ฉินเยี่ยนจิงเงียบงัน
เขาเห็นชัดเจนว่าซุปถ้วยนี้เธอตักให้ตัวเองต่างหาก พอลองชิมแล้วไม่ชอบก็ไม่แตะอีก จากนั้นกลับเลื่อนมาให้เขาแล้วบอกว่าตั้งใจตักให้
ช้อนนั่นเธอก็ใช้แล้วด้วย
เขาไม่พูดอะไร เพียงมองเธอเงียบ ๆ อวิ๋นซูหน้าหนาอยู่แล้ว ปล่อยให้เขามองตามสบาย ทั้งยังถามด้วยน้ำเสียงสงสัยได้อย่างพอดิบพอดี “เป็นอะไรไปคะ ที่รัก?”
พ่อฉินกับแม่ฉินเองก็หยุดคุย สายตาหันมาจับจ้องคนทั้งสอง
ฉินเยี่ยนจิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับถ้วยซุปมาในที่สุด
“ขอบคุณครับ”
เขาคิดว่าอย่างไรเธอก็เป็นภรรยา จะปฏิเสธน้ำใจของเธอต่อหน้าพ่อแม่จนทำให้เธอเสียหน้าไม่ได้
ส่วนช้อนที่เธอใช้แล้วนั่น...ช่างเถอะ ตอนบ่ายเธอยังใจกล้าจูบเขาเสียขนาดนั้น ใช้ช้อนคันเดียวกันก็คงไม่เป็นไร
พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน เขาต้องทำตัวให้ชินเข้าสักวัน
ดวงตาแม่ฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอเอ่ยอย่างปลื้มใจว่า “เห็นพวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันดีแบบนี้ ฉันก็สบายใจแล้ว”