“ซูซู ที่รัก จดทะเบียนสมรสต้องอัปโหลดรูปถ่ายด้วยนะ คุณว่างเมื่อไหร่ เราไปถ่ายรูปกัน”
จอประสาทสัมผัสถ่ายรูปได้ แค่ทั้งคู่ยืนถ่ายรูปด้วยกันก็ใช้เป็นรูปติดใบทะเบียนสมรสได้แล้ว
แต่เสียนเยว่ตั้งใจจะไปถ่ายที่สตูดิโอมืออาชีพ จะได้รูปที่สมบูรณ์แบบและไม่ต้องมานึกเสียดายทีหลัง
“พรุ่งนี้!”
อวิ๋นซูรีบยื่นใบลา
กฎหมายระหว่างดวงดาวรัดกุม สิทธิของพลเมืองก็สูง พนักงานที่ขอลาหยุดแต่งงานเป็นครั้งแรกอย่างอวิ๋นซูจึงได้วันหยุดหนึ่งเดือน
หนึ่งเดือนสำหรับถ่ายรูปกับฮันนีมูน เหลือเฟือเลย
หัวหน้าอนุมัติคำขอลาของอวิ๋นซูอย่างรวดเร็ว ทั้งยังอวยพรให้เธอแต่งงานมีความสุขและเที่ยวให้สนุก
เธอชูข้อความอนุมัติลาให้เสียนเยว่ดู ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้ม “ฉันได้หยุดแล้ว พรุ่งนี้เราไปถ่ายรูปกันเลย”
เสียนเยว่รับคำเสียงนุ่มว่า “ได้”
หลังกินข้าวเสร็จ ก่อนเข้านอน อวิ๋นซูเห็นเสียนเยว่ทำท่าจะเปิดประตูกลับไปนอนห้องตัวเอง จึงร้องเรียกเขาไว้
“เตียงของคุณ ตอนนี้คงนอนไม่ได้แล้วใช่ไหม...”
เสียนเยว่ตอบรับอย่างอ่อนโยน “เปียกไปครึ่งเตียงแล้ว คงนอนไม่ได้จริง ๆ”
อวิ๋นซูเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง ไออยู่หลายครั้งกว่าจะหาย
เสียนเยว่ตบหลังให้เธอเบา ๆ พอเห็นว่าเธอหยุดไอแล้ว จึงถามอย่างเป็นห่วง “ดีขึ้นหรือยัง?”
“ดีขึ้นแล้ว” ใบหูของอวิ๋นซูแดงก่ำ เธอไม่คิดเลยว่าเสียนเยว่จะพูดตรงขนาดนี้ เรื่องแบบนี้ก็ยังกล้าพูดออกมา
เธอถามอย่างคลุมเครือ “เตียงเป็นแบบนั้นแล้ว คืนนี้คุณจะนอนยังไง?”