วันรุ่งขึ้นอากาศดีมาก
ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ มีเมฆขาวลอยเอื่อยอยู่ไม่กี่ก้อน แสงแดดกำลังดี สายลมก็พัดแผ่วเบา
อวิ๋นซูกับเสียนเยว่กำลังถ่ายรูปอยู่ในสตูดิโอ
ทั้งคู่แต่งหน้าอ่อน ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วนั่งบนเก้าอี้ ปรับท่าทางตามคำแนะนำของช่างภาพ
“ใช่ ๆ แบบนี้แหละ มองไปข้างหน้า—”
เสียง “แชะ” ดังขึ้น ภาพถ่ายถูกบันทึกไว้ ช่างภาพมองรูปที่เพิ่งถ่ายเสร็จ ใบหน้าบิดเบี้ยวเป็นปม
“คุณเสียนเยว่ นี่คุณ... เฮ้อ...”
อวิ๋นซูสังเกตเห็นสีหน้าเขาผิดปกติ จึงถามอย่างสงสัยว่า “มีอะไรเหรอ” แล้วลุกขึ้นไปดูรูป
ทั้งสองคนหน้าตาดี ช่างภาพเองก็ถ่ายออกมาได้สวย แทบไม่ต้องรีทัช สามารถใช้ภาพต้นฉบับได้เลย
ติดอยู่แค่ว่ามันไม่ค่อยถูกระเบียบเท่าไร
ในภาพ อวิ๋นซูยิ้มตาหยีมองกล้อง ส่วนเสียนเยว่กำลังมองอวิ๋นซู แววตาอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรักอย่างลึกซึ้ง ราวกับไม่อยากละสายตาจากกัน
“ผมไม่ได้บอกว่าไม่ให้คุณมองคุณหนูอวิ๋นซูนะครับ แต่ถ้าคุณทำแบบนี้ ผมถ่ายลำบากจริง ๆ...” ช่างภาพพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน
อวิ๋นซูหันไปมองเสียนเยว่ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ “พี่เสียนเยว่ติดหนูจังเลยนะคะ”
แววหยอกเย้าในดวงตาของหญิงสาวแทบจะล้นออกมา ใบหูของเสียนเยว่แดงระเรื่อ “ลองอีกครั้งนะ จะไม่เป็นแบบนี้แล้ว”
“ได้สิ เราลองอีกครั้งกัน”
อวิ๋นซูยื่นนิ้วก้อยออกมา เกี่ยวมือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของเสียนเยว่เบา ๆ แล้วแกว่งเล่น
นุ่มนิ่ม ทั้งยังจั๊กจี้
ขนตาหนาเป็นแพของเสียนเยว่สั่นไหวเบา ๆ ขณะที่อวิ๋นซูหยอกเขาเสร็จแล้วกำลังจะชักมือกลับ เขากลับพลิกสถานการณ์เป็นฝ่ายรุก มือใหญ่กอบกุมมือเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
ช่างภาพทำเป็นมองไม่เห็นการหยอกล้อเล็ก ๆ ของทั้งคู่ พลางเอ่ยคำขวัญในปาก ก่อนเสียง “แชะ” จะดังขึ้น ถ่ายภาพใหม่ออกมาอีกใบ