“ก๊อก ๆ ๆ—”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก อวิ๋นซูเหลือบมองเวลา แล้วเดาว่าคงเป็นผู้มารับการรักษามาถึงแล้ว
“เชิญค่ะ”
ประตูเปิดออก
ชายร่างสูงเกือบ 190 เซนติเมตรก้าวเข้ามา
อวิ๋นซูเงยหน้ามองแล้วชะงักไป เขาคือเสียนเยว่ ตอนดูรายชื่อผู้มารับการรักษา เธอสังเกตเห็นชื่อนี้แล้ว เพียงคิดว่าเป็นคนชื่อซ้ำกัน เพราะในห้วงดวงดาวกว้างใหญ่ การมีชื่อซ้ำกันเป็นเรื่องปกติ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเสียนเยว่จริง ๆ
วันนี้เขาสวมเสื้อไหมพรมถักสีเทาเข้มกับกางเกงขายาวสีขาวงาช้าง เสื้อไหมพรมค่อนข้างรัดรูป ขับเน้นเอวคอดให้เห็นชัด กระดุมสองเม็ดตรงอกปลดออก เผยผิวขาวเย็นกับกระดูกไหปลาร้า และยังพอมองเห็นกล้ามอกแน่นตึงรำไร
ประกอบกับผมสีเงินและดวงตาสีน้ำเงิน รวมถึงบุคลิกอ่อนโยนสะอาดตา ทำให้เขาดูอบอุ่นละมุนละไมอย่างประหลาด ชวนให้นึกถึงสามีแสนดี
อวิ๋นซูจ้องเอวกับอกของเขาอยู่นาน จนเสียนเยว่หน้าแดง เธอถึงยอมละสายตากลับมา
“ผู้มารับการรักษาช่วงเช้าวันนี้คือคุณเหรอคะ?” เธอแอบแตะมุมปากตัวเอง ดีจริงที่น้ำลายไม่ไหล
เสียนเยว่ขานรับเสียงเบา น้ำเสียงนุ่มละมุนราวกับสายน้ำ “ค่าความปั่นป่วนทางจิตของผมค่อนข้างสูงครับ”
อวิ๋นซูเหลือบดูค่ารักษาของมนุษย์สัตว์ระดับเอสแล้วรู้สึกเสียดายเงินขึ้นมาทันที “ถ้าอย่างนั้นกลับบ้านแล้วค่อยบอกฉันก็ได้นี่คะ เดี๋ยวฉันรักษาให้เอง จะเสียเงินเปล่า ๆ แบบนี้ทำไม?”
เสียนเยว่ส่ายหน้า มองสีหน้าหลากหลายของเธอไม่วางตา ก่อนยกยิ้มบาง ๆ “บ้านเป็นที่พักผ่อน ผมไม่อยากให้คุณกลับจากงานแล้วยังต้องเหนื่อยอีกครับ”