ในโรงพยาบาล
เซี่ยเหมี่ยวเหมี่ยวใบหน้าซีดเซียวเอนพิงอยู่บนเตียงผู้ป่วย สายน้ำเกลือแทงคาอยู่ที่แขน
ใบหน้าของเธอออกไปทางเรียบร้อยงดงาม คิ้วตาจางละมุน ดูบริสุทธิ์ราวกับดอกพุด พอมีสีหน้าซีดเซียวของคนป่วยเข้ามาแต่งแต้ม ก็ชวนให้นึกถึงดอกพุดที่ถูกสายฝนซัด ดูน่าสงสารจับใจ
เมื่อเห็นหลิงกวงเดินเข้ามา เธอกวาดตามองสีหน้ากล้ำกลืนฝืนทนของเขา ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความคาดหวัง “หลิงกวง คุณมาแล้ว”
ร่างของหลิงกวงแข็งทื่อขึ้น เขาไม่กล้ามองแววตาคาดหวังของเซี่ยเหมี่ยวเหมี่ยวเลยสักนิด ได้แต่ตอบรับอย่างคลุมเครือ ก่อนเปิดกล่องข้าวที่ซื้อมาแล้ววางไว้ข้างมือเธอ
แววตาของเซี่ยเหมี่ยวเหมี่ยวพลันนิ่งค้าง
เป็นของกินเล่นข้างทางที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด
ทั้งที่ช่วงสองสามวันแรกยังเป็นอาหารจากร้านอาหารแบรนด์ดังที่ซื้อกลับมาให้
“ขอบคุณนะหลิงกวง ถ้าไม่ได้คุณคอยดูแล ฉันคงอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว”
น้ำเสียงของเธอยังคงเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งเช่นเคย อารมณ์ตึงเครียดของหลิงกวงคลายลงเล็กน้อย “เหมี่ยวเหมี่ยว ระหว่างเราสองคนไม่ต้องพูดขอบคุณหรอก ตั้งแต่เด็กเราก็ตกลงกันแล้วว่าฉันจะดูแลและปกป้องเธอไปตลอด”
เซี่ยเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มทั้งที่ใบหน้าซีดเซียว
ทั้งสองคนกินข้าวกล่องกันเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร
เซี่ยเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังครุ่นคิด
ก่อนหน้านี้ไม่นาน พลังจิตของเธอทะลวงขั้นไม่สำเร็จจนป่วยหนักและต้องเข้าโรงพยาบาล ตอนนั้นหลิงกวงให้คำมั่นต่อหน้าเตียงคนไข้ของเธออย่างหนักแน่นว่าจะช่วยหาไข่มุกหยกจันทรามาช่วยชีวิตเธอให้ได้
แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เขากลับไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีกเลย แม้แต่เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ใส่อยู่ก็ยังขายทิ้งไปแล้ว ข้าวกล่องที่เอามาให้เธอก็เปลี่ยนเป็นของกินเล่นข้างทางธรรมดา