อวิ๋นซูหัวเราะออกมา ก่อนโยนผ้าห่มให้เสียนเยว่ แล้วชี้ไปยังท่อนล่างของเขาท่ามกลางสายตางุนงงของอีกฝ่าย
เสียนเยว่ไล่สายตามองตามเธอไป ตรงนั้นเด่นชัดอยู่แล้ว ยิ่งสีขาวยิ่งทำให้ดูใหญ่ขึ้น แทบจะเห็นทั้งหมดอยู่รอมร่อ เขาตกใจ รีบลนลานคว้าผ้าห่มมาปิดบัง
“ผมไม่ได้เป็น...” โรคจิต
“ฉันเข้าใจหมดแล้ว” อวิ๋นซูแกว่งคู่มือในมือไปมา “ในนี้เขียนไว้ว่า การรักษาเชิงลึกอาจทำให้เกิดอาการแบบนี้ได้ เป็นปฏิกิริยาปกติของร่างกาย ไม่ต้องอายหรอก”
“อืม...”
อวิ๋นซูกลับไปนั่งบนเก้าอี้
เก้าอี้เป็นหนังแท้ แถมตัวใหญ่ ไม่รู้ว่าข้างในยัดอะไรไว้ พอนั่งลงก็รู้สึกเหมือนร่างกายครึ่งหนึ่งจมลงไป นั่งสบายมาก
เธอนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงนี้ กลัวเสียนเยว่จะอึดอัด เลยโยนหนังสือให้เขาเล่มหนึ่งด้วย
“ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะหมดเวลารักษา นั่งพักอยู่ตรงนี้ก่อนก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อน”
ท่าทางอ่อนโยนเขินอายของเสียนเยว่ทำให้อวิ๋นซูต้องใช้ความอดทนอย่างมาก กว่าจะหักห้ามใจตัวเองไว้ได้
เมื่อครู่เธอเกือบจะจับเขาปล้ำอยู่แล้ว แต่กลัวภาพลักษณ์สาวน้อยแสนดีไร้เดียงสาในใจเสียนเยว่จะกลายเป็นภาพสาวหื่น เลยต้องอดทนไว้
ระบบ: “...”
“เธอไม่ใช่สาวหื่นเหรอ?” สาวน้อยแสนดีไร้เดียงสาเนี่ยนะ โฮสต์เข้าใจตัวเองผิดอะไรไปหรือเปล่า
คนดีที่ไหนเพิ่งรู้จักเป้าหมายได้ไม่กี่วัน ก็ยั่วจนอีกฝ่ายหน้าแดงก่ำ แถมยังฉวยโอกาสตอนเขาหลับไปนั่งคร่อมเอว จูบจนเสียงดังจุ๊บจั๊บกันล่ะ?
มันเป็นแค่ระบบยังดูจนเกือบค้างไปเลย!
อวิ๋นซูรีบปฏิเสธทันที “ฉันไม่ใช่สาวหื่นสักหน่อย”