ตลอด 3 วันหลังจากนั้น อวิ๋นซูแทบไม่ได้ออกจากวิลล่าเลย
คราวนี้เธอถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ขึ้นมาบ้างแล้วว่า “มนุษย์สัตว์ช่วงติดสัดนั้นคลุ้มคลั่งแค่ไหน” หมายความว่าอย่างไร
ในช่วงนี้ ระบบที่ก่อนหน้านี้ยังโผล่มาเป็นพัก ๆ ถูกขังไว้ในห้องมืดอย่างถาวร
พอถูกปล่อยออกมา น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความหมดอาลัยตายอยาก
“ระบบ ยังโอเคไหม?” ด้วยมนุษยธรรม อวิ๋นซูจึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง
ระบบส่งเสียงหัวเราะฮ่า ๆ ที่ฟังดูเหมือนเครื่องจักรสุด ๆ ออกมา “โฮสต์ที่รัก โปรดวางใจ ฉันสบายดีมาก ยินดีรับใช้คุณอย่างไม่มีความสุขเลยค่ะ”
อวิ๋นซู: …
แย่แล้ว ระบบเสียสติไปแล้ว
ดูท่าการจับขังไว้ในห้องมืดแล้วปล่อยให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว ต่อให้เป็นระบบก็ทนไม่ไหวเหมือนกันสินะ
อวิ๋นซูรู้สึกผิดอยู่ 2 วินาที ก่อนใช้คะแนนแลกแพ็กใหญ่รวมสื่อบันเทิงที่ดาวน์โหลดไว้ให้ระบบ ในนั้นมีทั้งละครโทรทัศน์ ละครสั้น การ์ตูน ภาพยนตร์ และอื่น ๆ อีกมากมาย
“คราวหน้าถ้าอยู่ในห้องมืดแล้วเบื่อก็เปิดดูนะ” เธอพูดสั้น ๆ ได้ใจความ
ดวงตาของระบบสว่างวาบราวกับหลอดไฟ น้ำเสียงแผ่วเบาลงอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าความฝันนี้จะแตกสลาย
“น...นี่ให้ฉันจริง ๆ เหรอ?”
อวิ๋นซูพูดเสียงอ่อนโยนลง “แน่นอนสิ คุณเป็นระบบของฉัน ของพวกนี้ก็ต้องให้คุณอยู่แล้ว ตอนนี้คะแนนยังมีไม่มาก เลยซื้อได้แค่นี้ ไว้คะแนนฉันเยอะกว่านี้แล้วจะซื้ออย่างอื่นให้ด้วย”
ระบบเกิดใหม่ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นมา จะเคยได้รับของดีแบบนี้ได้อย่างไร ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ ค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ที่สุดของมันก็คือการใช้คะแนนเริ่มต้นซื้อบัตรผ่านอินเทอร์เน็ต เพื่อเข้าไปดูระบบอื่น ๆ ที่มีคะแนนแบ่งปันชีวิตประจำวันกันบนโลกออนไลน์