หลิงกวงตัวแข็งทื่อเมื่อถูกด่า ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นน้อยใจ “ขอโทษ... ผมแค่อยากเจอคุณ...”
นี่ช่างเป็นเรื่องแปลกใหม่จริง ๆ
ที่ผ่านมาเวลาเธอด่าหลิงกวง เขามักทำท่าราวกับโกรธจนแทบระเบิด ไม่ก็แสดงท่าทีไม่ยอมรับ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผยท่าทางอ่อนข้อเช่นนี้
“ผมโทรหาคุณ แต่โทรไม่ติด คุณบล็อกผม พอเปลี่ยนโทรศัพท์โทรไป คุณก็ไม่รับ ผมไม่มีทางเลือก...”
อวิ๋นซูทำแบบนี้เป็นประจำ
แล้วแต่อารมณ์ โดยทั่วไปเธอไม่รับสายจากเบอร์แปลกหน้า เว้นแต่จะโทรเข้ามาติดกันเกินสามครั้ง
เบอร์ใหม่ของหลิงกวงโทรหาเธอหลายครั้ง หลังจากถามระบบจนรู้ว่าเป็นเบอร์ใหม่ของเขา เธอก็บล็อกทิ้งไปตามสะดวก
เธอไม่คิดว่าพวกเขายังมีเหตุผลอะไรให้ต้องติดต่อกันอีก
“คุณมีอะไรจะพูด?” สีหน้าของหญิงสาวเย็นชา
หลิงกวงเจ็บปวดอยู่บ้าง เขาคิดถึงท่าทีอ่อนโยนของอวิ๋นซูในอดีต ขอบตาแดงก่ำขณะถามว่า “เรา... เราเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม?”
“ผมรู้แล้วว่าตัวเองผิด ช่วงหลายวันนี้ผมคิดจนเข้าใจแล้ว คนที่ผมชอบมาตลอดคือคุณ ไม่ใช่เซี่ยเหมี่ยวเหมี่ยว ต่อไปผมจะไม่ติดต่อกับเธออีก ผมรู้ว่านิสัยตัวเองไม่ดี ผมจะแก้ไข คุณอยากให้ผมทำอะไร ผมก็จะทำ...”
เขาเหลือบมองเสียนเยว่ที่ยืนอยู่ข้างหญิงสาวอย่างขัดตา ก่อนพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ผมทำได้ดีกว่าเขาแน่นอน ทำให้คุณพอใจได้มากกว่า!”
“ให้โอกาสผมอีกสักครั้งได้ไหม?”
เสียนเยว่ซึ่งถูกพาดพิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย
เขาไม่แม้แต่จะมองหลิงกวง อาศัยจังหวะจัดผมให้อวิ๋นซู เผยให้เห็นแหวนแต่งงานที่สวมอยู่บนมืออย่างแนบเนียน น้ำเสียงอ่อนโยนฟังดูใจกว้างเป็นพิเศษ “ซูซู ไม่เป็นไรนะ จะเลือกใครก็ได้ ขอแค่คุณชอบ”