เจียงฉือไป๋เข้าใจความหมายของเธอ แทบทุกอย่างที่อวิ๋นซูมองก็ซื้อหมด ไม่นานก็ได้ของมาเต็มคันรถ
อวิ๋นซูมีความสุขจนแทบลอย จินตนาการถึงรสชาติของอาหารเลิศรสเหล่านี้หลังปรุงเสร็จได้แล้ว น้ำลายแทบไหลด้วยความอยากกิน เธอจึงเอ่ยชมเจียงฉือไป๋อย่างดีใจ
เจียงฉือไป๋ฟังภาษาแมวไม่รู้เรื่อง แต่ดูจากสีหน้าของอวิ๋นซูก็รู้ว่าเธอกำลังมีความสุขและชอบเขามาก มุมปากของเขายกสูงจนแทบหุบไม่ลง
เดินซื้อของตั้งแต่ต้นตลาดจนสุดท้าย อาหารทะเลที่ซื้อมาอัดแน่นเต็มเบาะหลังรถสปอร์ต
เจียงฉือไป๋กะดูแล้ว ของพวกนี้น่าจะพอให้อวิ๋นซูกินได้สักสามสี่วัน กินหมดแล้วค่อยซื้อใหม่
ระหว่างขับรถกลับบ้าน พวกเขาขับผ่านร้านสัตว์เลี้ยงของเวินเหอ อวิ๋นซูก็ร้องเมี้ยว ๆ อย่างตื่นเต้น
เจียงฉือไป๋ไม่อยากจอด
ก่อนหน้านี้อวิ๋นซูเคยอยู่กับเวินเหอ เธอต้องมีความรู้สึกผูกพันกับเขาอยู่บ้าง ไม่แน่ว่าอาจจะรักเวินเหอมากกว่าเขาด้วยซ้ำ
เขาไม่อยากให้แมวน้อยของตัวเองไปชอบคนอื่น แค่มีเขาคนเดียวก็พอแล้ว
แต่อวิ๋นซูยังคงร้องเมี้ยว ๆ เอาหัวกลม ๆ มาเกยเขา แล้วมองเขาด้วยดวงตาสีอำพันอย่างคาดหวัง
เจียงฉือไป๋เงียบไป
รถสปอร์ตจอดข้างทาง เขายื่นมืออุ้มอวิ๋นซูขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนถามเสียงเบาว่า “อยากไปหาเถ้าแก่เวินเหอเหรอ?”
ใช่แล้ว ๆ อวิ๋นซูร้องเมี้ยวหนึ่งที
เจียงฉือไป๋เม้มปาก รู้สึกขมปร่าในอก เขาไม่พูดอะไร เพียงซุกหน้าเข้ากับพุงนุ่มฟูของอวิ๋นซู จนความอึดอัดคลายลงเล็กน้อยแล้วจึงเอ่ยเบา ๆ ว่า “งั้นเราแวะไปสักครู่ ดูเสร็จแล้วกลับบ้าน เดี๋ยวฉันทำปูจักรพรรดิให้กิน”
ดวงตาของอวิ๋นซูเป็นประกาย เธอถูหัวกับเจียงฉือไป๋อย่างแรง
คนหนึ่งกับแมวหนึ่งตัวเดินเข้าไปในร้านสัตว์เลี้ยง «กรงเล็บฟูเหอ»
ภายในร้านยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ผ่านไปหนึ่งวันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน เวินเหอเดินออกมาต้อนรับ แวบแรกก็เห็นอวิ๋นซูอยู่ในกระเป๋าใส่แมวที่ห้อยอยู่ด้านหน้าเจียงฉือไป๋